كاربرد تئوري شناختي اجتماعي در پيشگويي عوامل مرتبط با سلامت روان زنان ميانسال مراجعه‌كننده به مراكز خدمات جامع سلامت

زمينه و هداف: سلامت روان به عنوان يكي از ابعاد سلامتي بخصوص در زنان ميانسال اهميت ويژه اي دارد. مطالعه حاضر با هدف تعيين عوامل پيش بيني كننده سلامت روان زنان ميانسال مراجعه‌كننده به مراكز خدمات جامع سلامت و  با استفاده از تئوري شناختي اجتماعي انجام گرديد. مواد و روش‌ها: مطالعه مقطعي تحليلي حاضر در 438 نفر از زنان ميانسال مراجعه كننده به سه مركز خدمات جامع سلامت با نمونه‌گيري تصادفي در سال 1398 انجام شد. پرسشنامه استفاده‌شده شامل سه بخش مشخصات جمعيت شناختي، سلامت روان و سازه تئوري شناختي اجتماعي بود. داده‌ها در نرم‌افزارSPSS  نسخه 18 با استفاده از آزمون‌هاي آماري توصيفي و استنباطي مورد تحليل قرار گرفت. يافته ‏ها: ميانگين نمره سلامت روان زنان ميانسال10 ±32.7 بود كه نشان‌ دهنده اختلال رواني خفيف در اين گروه مي‌باشد. سازه هاي خودكارآمدي (p-value 0/001، B=-0/62)، حمايت اجتماعي (p-value=0/002، B=-0/12) و خود كنترلي (p-value=0/001، B=-0/17) رابطه معني دار و معكوس با سلامت روان نشان داد. مطابق با نتايج، سازه‌هاي تئوري شناختي اجتماعي بطور معني داري قادر به تبيين سلامت روان زنان مورد مطالعه و پيش بيني كننده 61 درصد از تغييرات سلامت روان آنها بوده است. نتيجه گيري: بر اساس يافته‌هاي مطالعه حاضر خودكارآمدي و حمايت اجتماعي تعيين كننده هاي اصلي سلامت روان در زنان ميانسال بوده است، لذا در برنامه ريزي مداخلات بهبود سلامت روان اين گروه مي توان بر استراتژي هاي ارتقاي سازه‌هاي مذكور تاكيد بيشتري كرد.