بررسي تأثير توانمندسازي اجتماعي بر عوامل فردي، اجتماعي و محيطي مؤثر بر فعاليت‌هاي فيزيكي در زنان روستايي

زمينه و هدف: فعاليت بدني عامل بسيار مهم در ارتقاء سطح سلامت زنان است . افت چشم گير فعاليت بدني كه ارمغان مدرنيته در جامعه روستايي است ، سلامت اين گروه از زنان را تهديد مي كند. .اين مطالعه با هدف تعيين تأثير توانمندسازي اجتماعي بر عوامل فردي، اجتماعي و محيطي مؤثر بر فعاليت‌هاي فيزيكي در زنان روستايي انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه نيمه تجربي قبل-بعد بدون گروه كنترل در60 نفر از زنان روستاي كرماجان شهرستان كنگاور با انتخاب تصادفي اجرا شد. در ابتدا نياز سنجي جهت شناسايي تسهيل گرها و موانع فيزيكي فعاليت بدني زنان با روش مصاحبه گروهي انجام شد و نتايج حاصله چارچوب مداخلات توانمندسازي قرارگرفت. عوامل فردي بر اساس پرسشنامه هاي سنجش آگاهي از فعاليت بدني، سنجش فعاليت بدني(IPAQ)، خودكارآمدي فعاليت بدني(ESES)، موانع و فوايد درك شده فعاليت فيزيكي( Sechrist  ) و  محيط اجتماعي نيز توسط دو پرسشنامه حمايت اجتماعي و پرسشنامه محيط فيزيكي قبل و بعد از مداخله اجتماعي- آموزشي سنجيده شد. تجزيه و تحليل داده ها از طريق آزمون هاي آماري ويل كاكسون به وسيله نرم افزار SPSS ويرايش 26 انجام شد. يافته ها:ميانگين سني زنان مورد مطالعه ( 7/31± 30/45) سال بود . ميانگين آگاهي از فعاليت بدني از ( 2/68±3/72) به ( 1/64± 8/68) ، ميانگين خودكارآمدي از (6/58±25/52) به( 6/73±63/75) ، ميانگين نمره موانع محيطي از ( 2/65±9/88) به( 1/84±18/87) ؛ ميانگين حمايت اجتماعي از ( 2/54±8/33)به( 4/09±12/75) و ميانگين ميزان فعاليت بدني از(186/08± 93/08)به ( 104/84±126/08) تغييرات معناداري يافتند (0/001 p). ميانگين درك موانع وفوايد از( 11/79±143/60)به ( 9/38±144/82)تغيير يافت كه معنادار نبود (p 0/113). نتيجه گيري: توانمندسازي جامعه روستايي مي تواند به افزايش آگاهي و خود كارآمدي و ميزان فعاليت جسمي زنان و افزايش حمايت اجتماعي از زنان روستايي و تغييرات محيطي مورد نياز در روستا منجر شود