بررسي عوامل پيشگويي كننده مراحل تغيير انجام بازي هاي ديجيتالي بر اساس مدل فرانظري در دانش آموزان مقطع متوسطه شهر بوشهر

زمينه و هدف: استفاده از بازيهاي ديجيتالي در ميان نوجوانان شيوع بالايي دارد و مي‌تواند سلامت جسم و روان آنها را به طور ناخوشايندي تحت تاثير قرار دهد. مطالعه‌ حاضر با هدف تعيين عوامل پيشگويي‌كننده مراحل تغيير انجام بازيهاي ديجيتالي با استفاده از الگوي فرانظري در دانش‌آموزان مقطع متوسطه شهر بوشهر در سال 1399 انجام شد.   مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يك مطالعه‌ي توصيفي تحليلي از نوع مقطعي است كه بر روي 703 دانش‌آموز دختر و پسر دوره دوم متوسطه مدارس شهر بوشهر صورت گرفت. نمونه‌ها به ‌صورت تصادفي خوشه‌اي چند‌مرحله‌اي از 6 مدرسه پسرانه و 5 مدرسه دخترانه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه‌ي محقق ساخته مشتمل بر 5 بخش (اطلاعات جمعيت شناختي، مراحل تغيير، خودكارآمدي، موازنه تصميم گيري و فرايندهاي دهگانه تغيير)، جمع‌آوري و با استفاده از نرم افزار آماري SPSS ويرايش 22 ويرايش و با استفاده از شاخص‌هاي توصيفي، تحليل واريانس يكطرفه، آزمون كاي‌دو و رگرسيون لجيستيك رتبه‌اي تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: خودكارآمدي، تسكين نمايشي و آزادي اجتماعي پيشگويي كننده‌هاي مراحل تغيير كاهش و ترك بازيهاي ديجيتالي بودند. بدين معنا كه دانش آموزان با خودكارآمدي بالاتر (1/054=P=0/037, OR)، شانس بيشتري براي قرارگيري در مراحل بالاتر تغيير را داشته و با افزايش يك واحد نمره تسكين نمايشي (1/09=P=0/025, OR) و آزادي اجتماعي (1/135=P 0/001, OR)، شانس افراد براي قرار گرفتن در مراحل بالاي تغيير بيشتر شد. نتيجه گيري: به نظر مي‌رسد طراحي مداخلات آموزشي مبتني بر متغيرهاي خودكارآمدي و در نظر گرفتن فرايندهاي تغيير تسكين نمايشي و آزادي اجتماعي كه شانس افراد را براي قرارگيري در مراحل بالاتر تغيير بيشتر مي‌نمايد، در كاهش رفتار بازيهاي ديجيتالي دانش آموزان خصوصا‌ پسران موثر واقع گردد.