تاثير سلامت روان و انسجام روابط خانوادگي بر گرايش به خودكشي سربازان: ارزيابي نقش ميانجي عوامل سازماني

زمينه و هدف: خودكشي سربازان، نوعي آسيب چندبعدي، رفتاري است كه عوامل متعددي در بروز آن دخيل هستند. پژوهش حاضر با هدف تبيين روابط ساختاري بين سلامت روان و انسجام روابط خانوادگي با واسطه عوامل سازماني بر گرايش به خودكشي سربازان انجام پذيرفت. مواد و روش ها: اين پژوهش از نوع مطالعات همبستگي و توصيفي- تحليلي است.جامعه‌ شامل كليه سربازان مشغول به خدمت نيروي انتظامي ايران۱۴۰۰-۱۴۰۱مي باشد با نمونه‌گيري تصادفي ساده همراه با خوشه اي چند مرحله اي طبق فرمول كوكران به حجم۱۰۰۰ نفر ميباشند. داده ها از پرسشنامه هاي سلامت رواني ۲۸- GHQ گلدبرگ و هيلر(۱۹۷۹)، تمايل به خودكشي جوينر و همكاران(۲۰۰۹)، انسجام خانوادگي موس(۲۰۰۹) و پرسشنامه محقق ساخته عوامل سازماني بدست آمد و روش مدل تحليل عاملي تاييدي جهت بررسي مدل پيش فرض توسط Spss16 و Amos24 انجام گرديد.  يافته ها: مدل پيشنهادي برازش قابل قبولي دارد. سلامت روان (B=-۰/۲۲۷,P=۰/۰۲۲ ) انسجام روابط خانوادگي(B=-۰/۱۵۷,P =۰/۰۰۱) ‌بر گرايش به خودكشي با ميانجيگري عوامل سازماني، داراي رابطه معكوس معنادار مي باشند. متغيرهاي سلامت رواني، انسجام خانوادگي و عوامل سازماني همزمان قادر به تبيين ۲۵/۳درصد از واريانس گرايش به خودكشي و سلامت رواني و انسجام خانوادگي قادر به تبيين ۱۶/۲درصد از عوامل سازماني هستند. نتيجه گيري: سلامت روان و انسجام روابط خانوادگي تقويت شده با واسطه عوامل سازماني مثبت به درك صحيح از شرايط خدمت منجر شده و سبب كاهش گرايش به خودكشي بين سربازان مي شود.