نقش تغييرات كاربري اراضي بر شكل‌گيري دماي سطح زمين در شهرها مطالعه موردي: شهر اصفهان

گسترش و توسعه شهرها و افزايش شهرنشيني يكي از ويژگي‌هاي كنوني و عصر حاضر جوامع انساني به‌ويژه كشورهاي درحال‌توسعه است. تراكم و ازدياد جمعيت در شهرها منجر به گسترش و توسعه نواحي شهري و تغيير در كاربري اراضي شهري گرديده است. در اين تحقيق با استفاده از تكنيك سنجش‌ازدور نسبت به شناخت الگوها و بررسي تغييرات مكاني دماي سطح زمين در مناطق مختلف شهر اصفهان اقدام شد. با استفاده از معادلات حرارتي و الگوريتم مركز مشابهت، دماي سطح زمين براي دوره‌هاي 1365 تا 1401 محاسبه گرديده است. براي ارزيابي تغييرات صورت گرفته در كاربري اراضي محدوده موردمطالعه كه شامل كاربري‌هاي ساخته‌شده، باغات، پوشش گياهي، و اراضي فاقد پوشش گياهي مي‌باشد از طبقه‌بندي نظارت‌شده روش بيشترين مشابهت استفاده‌شده است. نتايج حاصل از مقايسه كاربري اراضي سال 1365 تا 1401 در محدوده مطالعاتي نشان مي‌دهد كه، در طي دوره مذكور كاربري مسكوني 94/175 كيلومترمربع افزايش داشته و كاربري باغات 28/74 كيلومتر روند كاهشي را نشان مي‌دهد. همچنين در كاربري پوشش گياهي شاهد كاهش 03/39 كيلومتري و در كاربري مناطق فاقد پوشش گياهي 75/217 كيلومتر كاهش را شاهد هستيم. نتايج حاصل از بررسي دماي سطح زمين، نشان‌دهنده گسترش دماي سطح زمين در دوره مطالعاتي در شهر اصفهان مي‌باشد. بر اين اساس در دوره موردمطالعه، در نواحي شرق و جنوب شرق دماي سطح زمين در حال گسترش بودند. بررسي خطوط هم‌دما بيانگر اين است كه دماي سطح زمين در اطراف شهر ازنظر دمايي و وسعت افزايش قابل‌توجهي پيدا كردند