تأثير جهت‌گيري اخلاقي، تهديد استقلال شخصي و شدت اخلاقي بر فرايند تصميم‌‌گيري اخلاقي حسابرسان

هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير جهت‌‌گيري اخلاقي، تهديد استقلال شخصي و شدت اخلاقي بر فرآيند تصميم‌‌گيري اخلاقي حسابرسان است. اين تحقيق از نوع تحقيقات كاربردي، توصيفي و پيمايشي مي‌‌باشد كه يك طرح نيمه‌‌آزمايشي با دو سناريو است. جامعه آماري شامل حسابرسان ارشد و مديران حسابرسي شركت‌‌هاي حسابرسي عضو جامعه حسابداران رسمي و سازمان حسابرسي كشور هستند كه تا پايان شش ماه اول سال 1398 مشغول به فعاليت بوده‌‌اند، و نمونه آماري نيز 131 تن از حسابرسان ارشد و مديران حسابرسي مي‌‌باشند كه با روش در دسترس انتخاب شدند. براي اندازه‌‌گيري متغيرهاي تحقيق از پرسشنامه استفاده شد كه روايي و پايايي آن‌ها مورد تأييد قرار گرفت. نتايج تحقيق نشان داد كه جهت‌‌گيري اخلاقي و تهديد استقلال شخصي بر فرآيندهاي تصميم‌‌گيري اخلاقي حسابرسان تاثير دارند، ولي شدت اخلاقي بر فرآيند تصميم‌‌گيري اخلاقي تاثير ندارد. در تبيين اين يافته مي‌‌توان گفت كه حسابرسان با جهت‌‌گيري خاص اخلاقي آگاهي زيادي از محتواي اخلاقي حسابرسي دارند و بنابراين فرآيند تصميم‌‌گيري اخلاقي خود را همواره تقويت مي‌‌كنند. اين نوع جهت‌‌گيري اخلاقي براي حسابرسان بسيار سودمند است، زيرا بر اساس قوانين حرفه‌‌اي خود عمل مي‌‌كنند. همچنين نتايج حاكي از تاثير معني‌‌دار تهديد استقلال شخصي بر فرآيند تصميم‌‌گيري اخلاقي حسابرسان است. بنابراين، بالا بودن تهديد استقلال منافع شخصي منجر به افزايش حساسيت اخلاقي حسابرسان مي‌‌شود كه از فرآيندهاي تصميم‌‌گيري اخلاقي حسابرسان است. علاوه بر آن، يافته‌‌هاي تحقيق حاكي از معني‌‌دار نبودن تاثير شدت اخلاقي بر فرآيند تصميم‌‌گيري اخلاقي مي‌‌باشد.