اثر رطوبت خاك و نوع ادوات خاك ‌ورزي و كاشت بر عملكرد و اجزاي عملكرد گندم در اراضي شور ماهشهر

هدف اين آزمايش ارزيابي تاثير رطوبت خاك و نوع ادوات خاك‌ورزي و كاشت بر عملكرد و اجزاي عملكرد گندم در اراضي شور بندر ماهشهر  بود كه به صورت كرتهاي يكبار خرد شده در قالب طرح پايه بلوك­هاي كامل تصادفي با سه تكرار اجرا شد. متغيرهاي مستقل شامل رطوبت خاك در هنگام خاك‌ورزي در سه سطح 10%، 15% و 20% به عنوان تيمار اصلي و نوع ادوات خاك‌ورزي و كاشت به عنوان تيمار فرعي در چهار سطح شامل 1) بدون كاربرد چيزل­پيلر و كاشت با خطي­كار، 2) بدون كاربرد چيزل­پيلر و كاشت با كف­كار، 3) يك بار كاربرد چيزل­پيلر به عمق 20 سانتي‌متر و كاشت با خطي­كار و 4) يك بار كاربرد چيزل­پيلر به عمق 20 سانتي‌متر و كاشت با كف­كار بود. در شروع خاك‌ورزي، آبياري مطابق عرف منطقه به روش غرقابي براي كاهش مقاومت كششي خاك در برابر ماشينهاي خاك‌ورزي  در زمين شخم نخورده انجام شد و پس از مناسب شدن رطوبت خاك بر اساس تيمار اصلي، شخم با ديسك 24 پره به تعداد يك بار به عمق 15 سانتي متر زده شد. در اين آزمايش بيش­ترين وزن كلوخه در شرايط عدم كاربرد چيزل­پيلر و رطوبت خاك 20 درصد خاك و كمترين مقدار در شرايط كاربرد چيزل پيلر و رطوبت 10% خاك در هنگام خاك‌ورزي حاصل شد. بيش‌ترين تعداد پنجه در بوته، تعداد سنبله در متر مربع، تعداد سنبلچه در سنبله، تعداد دانه در سنبله، تعداد دانه در سنبلچه، عملكرد بيولوژيك و عملكرد دانه به كاربرد چيزل‌پيلر و كاشت با كف­كار و كمترين مقدار در شرايط بدون چيزل پيلر و كاشت با خطي كار اختصاص داشت. بطور كلي نتايج نشان داد كه كاربرد چيزل پيلر و كاشت با كف‌كار در شرايط رطوبتي 20% بهترين نتيجه را از لحاظ دانه‌بندي و عملكرد در اراضي شور نشان مي‌دهد و مي‌تواند براي كاهش اثرات شوري پيشنهاد شود.