واكاوي ساختار دوام و تسري فساد در شهرداري تهران

امروزه فساد در حوزه عمومي را پديده اي پيچيده، سيستمي، نظام يافته و جمعي كه گاهي اوقات از نظر اجتماعي عادي سازي شده است، تعريف مي كنند. با فراگيري فساد در دو دهه گذشته، يك توافق كلي به وجود آمده است كه فساد در برابر تلاش براي مهار آن مقاومت مي كند. اين در حالي است كه تأكيد عمده پژوهش هاي انجام شده معطوف بر شناسايي بسترهاي شكل گيري فساد بوده ‌است. بنابراين، تلاش پژوهش حاضر بر اين است تا در قالب مفاهيم نوين شبكه اي و نظام مند فساد، ساختار دوام پذيري و تسري فساد را شناسايي كند. از آن‌جايي كه حكومت‌هاي محلي يكي از محمل هاي اصلي فساد به لحاظ حجم كاري، ميزان تعاملات، نوع فعاليت و منابع در اختيار هستند، هدف پژوهش حاضر، شناسايي ساختار «دوام و تسري فساد» در شهرداري تهران است. اين پژوهش در دسته پارادايم تفسيرگرايي قرار مي‌گيرد و در آن از تحليل محتواي كيفي براي تفسير داده هاي متني منتج از مصاحبه‌هاي عميق نيمه‌ساختاريافته استفاده شده است. يافته هاي اين پژوهش بيانگر آن است كه «انحصار نظام قدرت» مهم ترين مفهوم شناسايي‌شده است، به گونه اي كه «مرجعيت مراجع قدرت» و «نبود نظام ارزيابي» ناشي از هم‌پوشاني متقابل اشتراك و تعارض منافع، به ترتيب منجر به «تحكيم و تسري شبكه روابط فاسد» در ساختار شهرداري تهران شده است.