تبيين شاخص هاي طراحي فرم به منزله واسط جلوه و معنا، در ارتباط درون و بيرون خانه

موضوع اين پژوهش جستجوي چيستي و چگونگي پيوستگي وجه نظري و كاربردي فرم در جهت بهبود ارتباط درون و بيرون خانه است. فرم واسط ارتباط درون و بيرون در دولايه ارتباط فضاي داخل (درون) و خارج (بيرون) و ارتباط كالبد انسان (درون) و كالبد خانه (بيرون) ، در سه سطح كالبدي-محيطي، عملكردي-رفتاري و ادراكي-معنايي است. رابطه فرم با آن چه فرم نيست ، اين مفهوم چندمعنا را در يك مدل جامع، تبيين مي نمايد. هدف اصلي، يافتن شاخص هايي است كه ارتباطي چندسطحي بين جلوه (وجه عيني) و معنا (وجه ذهني) در فرم، براي ارتباط درون و بيرون ايجاد كنند؛ لذا پرسش اصلي پژوهش اين است كه چه شاخص هايي براي طراحي فرم خانه، امكان ارتباط چندسطحي و چندمعنايي را، در رابطه درون و بيرون فراهم مي‌كنند؟ اين پژوهش به روش كيفي، با استقراء جزء به كل و با تحليل محتواي كيفي متون معماري مدرن و پست مدرن، از طريق كدگذاري در اطلس تي آي، انجام شده است. نتايج نشان مي دهد كه وجه اشتراك شاخص هاي تبيين شده، ارتقاي محرك هاي مرئي و نامرئي جلوه ، ايجاد سلسله مراتب گذار نرم بين درون و بيرون، مشابهت يابي بين تصاوير ذهني ايجاد شده از فرم و تنظيم توامان ويژگي هاي بصري، حركتي و حسي در عناصر معماري، در سه مقياس خرد، ميانه و كلان، است. اين انگاره نسبت به فرم، زمينه ‌ساز مولد معنا بودن مي شود.