اولويت‌هاي فضاهاي دانشگاهي در گذار از دانشگاه‌هاي نسل اول و دوم به دانشگاه‌هاي نسل سوم و چهارم با تكيه بر مدل سنجش رضايت نوئل-لويتز

رضايت كاربران از فضاي كالبدي دانشگاه، از  عوامل مهم در زمينه رقابت پذيري دانشگاه و جذب كاربر و حضور دوباره آن ها با فعاليت خلاق و بانشاط است. تغيير در اولويت هاي جمعيتي، سبك زندگي، فناوري، و... در ميان مخاطبان دانشگاه و در نتيجه تغيير در ترجيحات آنان همراه با لزوم حركت ناگزير به سوي نسل سوم و چهارم دانشگاه ها، اهميت سنجش رضايت از فضاي كالبدي دانشگاه هاي كشور را روشن مي سازد. اين پژوهش ارائه چارچوبي عام جهت سنجش رضايت كاربران از فضاي كالبدي دانشگاه ها و كاربست اين چارچوب در دانشگاه يزد را پي مي جويد. بر اين اساس رضايت مندي با مناسب سازي مدل سنجش رضايت نوئل-لويتز (Noel-Levitz) با روش تحقيق كمي-پيمايشي و نمونه گيري خوشه اي از سه گروهِ دانشجويان، اساتيد و كارمندان دانشگاه ارزيابي و تحليل «اهميت-عملكرد»  بر اساس قوت ها، چالش ها، شكاف عملكردي ارائه شد تا بر مبناي نتايج، اولويت هاي طرح جامع كالبدي دانشگاه يزد تعيين شود. يافته ها در دانشگاه يزد نشان مي دهد در حركت به سوي دانشگاه نسل سوم و چهارم از منظر فضاهاي كالبدي دانشگاه، به ترتيب فاكتورهاي دسترسي، عوامل حسي-عملكردي و استخوان بندي و چيدمان فضايي تاثيرگذار مي باشند. اولويت برنامه هاي كالبدي براي اين دانشگاه عبارتند از: 1)تعريف مجدد سلسله مراتب دسترسي و توسعه مدهاي حركتي؛ 2)انسجام و يكپارچگي فضاي دانشگاه؛ 3) برنامه ريزي توسعه دانشگاه با استفاده بهينه از اراضي و ايجاد فعاليت هاي مرتبط با شهر.