مؤلفه‌هاي كالبدي فضاهاي آموزشي و شاخص‌هاي سياليت تفكر، بسط و اكتشاف در فرآيند خلاقيت كودكان

رشد خلاقيت در روان‌شناسي تربيتي و آموزشي مورد توجه مي‌باشد. اين موضوع در كودكي به سبب تكامل شخصيت و تجربيات فرد داراي اهميت است. خلاقيت داراي مراحل، اجزا و عناصري است كه در فرآيند خلاقيت رخ مي‌دهد. عوامل مؤثر بر خلاقيت به دو دسته فردي و محيطي (دروني و بيروني) تقسيم مي‌شود كه اين مقاله از ميان عوامل بيروني، مولفه‌هاي كالبدي محيط را مورد بررسي قرار داده است. بر اساس فرآيند رشد شناختي، ادراك كودكان از سن ۶ سالگي جنبه عملي پيدا كرده و از محيط تاثير بيشتري مي‌گيرد. در اين دوران بيشتر زمان كودكان در فضاهاي آموزشي سپري مي‌شود. هدف پژوهش، شناسايي مولفه‌هاي كالبدي مؤثر بر فرآيند خلاقيت كودكان ۶ تا ۱۱ سال در فضاهاي آموزشي و ارتباط سنجي آن‌ها با شاخص‌هاي خلاقيت است. روش پژوهش حاضر كيفي-كمي بوده كه در بخش ديدگاه‌هاي نظري، از راهبرد تحليلي جهت شناسايي شاخص‌ها و از راهبرد توصيفي جهت رابطه سنجي ميان آن‌ها استفاده شده‌است. داده‌هاي حاصل از پرسشنامه محقق ساخت، به كمك نرم‌افزار SPSS22 و Amos24 با روش تحليل عاملي و تحليل مسير، بررسي شده است. نتايج به‌دست آمده، وجود رابطه معنادار ميان مؤلفه‌هاي محيطي و شاخص‌هاي سياليت، بسط و اكتشاف به عنوان شاخص‌هاي خلاقيت را نشان داده و مؤلفه طراحي فضا جهت ايجاد احساس‌هاي مختلف، بيشترين تاثير را بر خلاقيت دارد.