بررسي وضعيت درگيري شغلي در دانشجويان كارورز هوشبري دانشگاه علوم پزشكي جندي شاپور اهواز

مقدمه يكي از سازه‌هاي مربوط به رفتار كاري كاركنان درگيري شغلي است كه مي‌تواند موجب افزايش علاقه و انگيزه در كار شود و درنهايت سطح عملكري را ارتقا دهد. با‌توجه‌به اهميت درگيري شغلي، اين مطالعه به بررسي وضعيت درگيري شغلي دانشجويان كارورز هوشبري دانشگاه علوم‌پزشكي جندي‌شاپور اهواز در سال 1401پرداخته است.روش ها اين پژوهش يك مطالعه توصيفي‌مقطعي است. جامعه مورد‌پژوهش كليه دانشجويان كارورز هوشبري دانشگاه علوم‌پزشكي جندي‌شاپور اهواز در سال 1401 بودند. ابزار پژوهش پرسش‌نامه درگيري شغلي لاداهل و كنجر و پرسش‌نامه اطلاعات جمعيت‌شناختي بود. تجزيه‌و‌تحليل اطلاعات با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 16 و آزمون‌هاي آماري توصيفي و استنباطي انجام شد.يافته ها ميانگين سني شركت‌كنندگان 22/4 سال بود. نتايج نشان داد ميانگين نمره درگيري شغلي شركت‌كنندگان 8/15±44/87 بود. درگيري شغلي شركت‌كنندگان متوسط بود. طبق آزمون آماري تي مستقل ارتباط معني‌داري بين درگيري شغلي و اطلاعات جمعيت‌شناختي وجود نداشت (P 0/05).  p).نتيجه گيري يافته‌هاي پژوهش نشان داد وضعيت درگيري شغلي دانشجويان كارورز هوشبري از سطح بالايي برخوردار نيست. با‌توجه‌به اينكه اكثريت واحدهاي پژوهش، درگيري شغلي در سطح متوسط دارند، بايد درصدد ارائه راه‌حل‌هايي در جهت بهبود وضعيت درگيري شغلي باشيم. با‌توجه‌به ارتباط مؤثر درگيري شغلي بر نحوه عملكرد، پيشنهاد مي‌شود برنامه‌هاي آموزشي در‌مورد درگيري شغلي و به‌صورت دوره‌اي و مداوم براي دانشجويان هوشبري آموزش داده شود.