ضعف اخلاق اجتماعي در فضاي مجازي از منظر حساسيت اخلاقي

روند فزاينده بدرفتاري‌ها هميشه انديشمندان و سياست‌گذاران جامعه را به تكاپو مي‌اندازد تا قبل از اين كه جامعه در گرداب اين بدرفتاري‌ها به نقطه غيرقابل بازگشتي برسد، تدابيري بينديشند. امروزه در فضاي مجازي، بيش از فضاي فيزيكي شاهد بدرفتاري هستيم. نوشته حاضر در پي پاسخ به اين سؤال است كه چرا در فضاي مجازي بيش از فضاي فيزيكي شاهد رفتارهاي غيراخلاقي با ديگران هستيم؟ موضوع پژوهش كنوني به بدرفتارهاي ارتباطي (مانند هتاكي و نقض حريم خصوصي) محدود است و شامل آسيب‌هاي فردي (مانند اعتياد به پورنوگرافي) نمي‌شود. براي پاسخ به سؤال مزبور از نظريه چهار مؤلفه‌اي جيمز رِست بهره گرفته شده است. فرضيه پژوهش آن است كه ابزارهاي ارتباطي كنوني ارتباط افراد را غيرمستقيم كرده و به اين ترتيب، حساسيت اخلاقي آنها را كاهش داده است. اين كاهش حساسيت، عامل بسياري از بدرفتاري‌هاي اخلاقي در فضاي مجازي است. براي حمايت از اين فرضيه، شواهدي از مطالعات تجربي ارائه شده است.