الزامات و چالش‌هاي اخلاقي در گردشگري ديني در ايران

صنعت گردشگري علاوه بر عهده‌دار بودن نقش قابل توجه به‌عنوان منبعي براي تامين بودجه كشورها، به عنوان ابزاري براي قدرت نرم، تاثير به‌سزايي درگسترش فرهنگ ها و ارزش‌ها ايفا مي‌كند. گردشگري ديني يكي از اقسام مهم اين صنعت در كشور ماست كه با داشتن ظرفيت بالاي فرهنگ ايراني-اسلامي و اماكن ديني-تاريخي و پذيرايي سالانه از تعداد بي‌شمار گردشگران ، ضرورت پرداختن به اين عرصه را بيشتر نمايان مي‌كند. اقتضايات خاص گردشگري ديني در ايران، مقتضي رعايت اخلاقيات ناظر به آن است. با توجه به اين نوع از اقتضايات حاكم و شرايط خاص برخي گردشگرها، چالش‌هاي اخلاقي در اين زمينه پديد خواهد آمد كه با توجه به تاثيرات مهم گردشگري ديني در ابعاد مختلف و معقول نبودن تعطيلي گردشگري بخاطر آسيب‌هاي آن، لازم است چالش هاي اخلاقي ناظر به گردشگري ديني ناظر به گردشگر، راهنما و اجراكنندگان مورد بررسي قرار گرفته و راه‌حل هايي براي آن ارايه شود. از اين رو در اين تحقيق با روشي توصيفي-تحليلي ، تعدادي از چالش‌هاي اخلاقي موجود در اين قسم از گردشگري ديني در ايران از قبيل چالش‌هاي ناظر به عرف مقصد، قوانين پوشش، حق زايرين، و... مطالعه شده و در نهايت راه‌كارهايي از قبيل توجه و درك فرهنگ مقصد و گردشگر، نگرش هدايت‌گرانه و..، براي برون‌رفت از اين مشكلات اخلاقي ارائه شده است.