مسئله‌شناسي اخلاقي و معنوي كنشگري و خودهاي روحانيت در فضاي مجازي

«خود» به‌عنوان مفهوم چالش‌برانگيز قرن بيستم تاكنون در دو طيف ذات‌گرا و تجربه‌گرا موردبحث و بررسي قرار گرفته است. گروه اول آن را منحصربه‌فرد مي‌دانند و دسته دوم آن را محصول كنش اجتماعي صورت‌بندي مي‌كنند. باتوجه‌به رويكرد نوع دوم، با ايجاد ديگري‌ها و صحنه‌هاي متفاوت از فضاي واقعي خودها در حال تغيير در فضاي مجازي هستند. به‌نوعي كه يك خود مي‌تواند با ماسك‌هاي متفاوتي در موقعيت‌ها و پلتفرم‌هاي متنوعي حضور پيدا كند و در برابر ديگري‌هاي متنوع، بازنمايي متفاوتي داشته باشد. در اين مقاله با ابژه كردن روحانيت به‌عنوان يكي از فعالان حاضر در فضاي مجازي تلاش بر آن گرديد با روش مصاحبه از كنشگران شاخص در اين فضا، مسائل اخلاقي و معنوي منتج از تحولات خود را مورد بررسي و مداقه قرار دهيم. از روش تحليل محتواي كيفي در راستاي پاسخ به سؤالاتمان استفاده كرده و آنها را دسته‌بندي نموديم. مسائل به دست آمده عبارت است از اين جهاني و آن جهاني بودن روحانيت، تعامل با گروههاي ناهنجار تهديد و فرصت تبليغي، شكوفايي خود ممنوعه، خودافشايي اندروني و بيروني، خودشيفتگي و مواردي از اين قبيل كه به تفسير در اين مقاله بدان اشاره شده است.