رويكردي كيفي به معنويت و نقش آن در اخلاق كنشگري اجتماعي روحانيت از نگاه روحانيون

در سابقه ايدئولوژيك اديان، روحاني كسي است كه توان ايجاد رابطه ميان امر قدسي و امر اجتماعي را بواسطه معنويت دارد. در صورتي كه اخلاق در كنشگري اجتماعي روحانيت به عنوان يك اصل تلقي شود، معنويت، از شاخص‌هاي مهم اين اصل خواهد بود. روحانيت شيعه نيز در طول حيات خود به عنوان يك گروه مرجع، مستثناء از اين قاعده عمومي نبوده است. با اين نگاه، هدف از اين پژوهش پاسخ به اين پرسش است كه روحانيون چه تفسيري از نقش معنويت در اخلاق كنشگري اجتماعي‌شان در جامعه فعلي دارند. رويكرد در اين پژوهش كيفي بوده و از روش تحليل مضمون براي تحليل داده‌ها استفاده شده است. براي جمع‌آوري داده‌هاي تجربي با 20 روحاني فعال در حوزه‌هاي فرهنگي، اجتماعي و اداري شهر اصفهان كه به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شده‌ بودند، مصاحبه نيم‌ساختاريافته انجام شده است. داده‌هاي تحليل‌شده نيز در قالب 6 مضمون سازمان‌دهندة ارزشمندي نقش، تأييد حرفه‌اي، مداخله‌گري، رابطه تعاملي، تعهد اجتماعي و انعطاف‌پذيري اخلاقي و 3 مضمون فراگير تثبيت هويت حرفه‌اي، بهبود عملكرد اخلاقي و تاب‌آوري اخلاقي سامان يافت.