تاملي در امكان و الزامات كاربرد ملامت به مثابه يك شيوه اصلاح اخلاقي

براي آگاهي بخشي و اصلاح رفتار افراد خطاكار معمولا شيوه هاي تربيتي گوناگوني از جمله موعظه، انذار، تبيين، تنبيه و ... به كار برده مي شود. يكي از شيوه هاي واكنش به خطاي افراد، ملامت است. آثار و پيامدهاي ضد و نقيضي براي ملامت ذكر شده است؛ از آثار كاملا منفي و مخرب تا آثار مثبت و سازنده؛ حتي گاهي ملامت براي پي بردن به خطا و ايجاد احساس ندامت و اصلاح خويشتن مفيد تلقي شده است. اما در مجموع، اين نوع مواجهه تا كنون كمتر به عنوان يك شيوه تربيتي مورد توجه انديشمندان اخلاق و تربيت قرار گرفته است. در اين تحقيق ابتدا مولفه هاي شناختي، عاطفي و رفتاري ملامت مورد بررسي قرار گرفته و سپس شرايطي كه باعث مي شود كه ملامت كاركرد سازنده، اصلاحي و تربيتي پيدا كند، بررسي شده است. بر اساس يافته ها، اين امكان وجود دارد كه با رعايت شرايطي هشت گانه، به نوعي فرد خطاكار را مورد ملامت قرار داد كه اثرات سازنده و تربيتي براي او در پي داشته باشد. شروط هفت گانه در مقاله مورد تبيين و بحث قرار گرفته اند.