شناسايي پتانسيل‌هاي ژئوتوريستي استان آذربايجان شرقي و توسعه آن با‌ استفاده از مدل‌هاي ژئوتوريستي (مطالعه موردي: زنوزق، كندوان، اشتبين)

ژئوتوريسم يكي از انواع گردشگري پايدار است كه علاوه بر بازديد از جاذبه‌هاي زمين‌شناختي و ژئومورفولوژيكي، بر آموزش و حفاظت از آنان نيز تاكيد دارد. ژئوتوريسم يكي از گويه‌هاي مهم اكوتوريسم با رويكردي مسئولانه و حفاظت محور است؛ كه بر مردمي كردن علوم زمين و توسعه فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي جامعه بومي تاكيد مي‌كند. هدف از اين پژوهش، بررسي توانمندي‌هاي ژئوتوريستي استان آذربايجان شرقي با استفاده از مدل پائوولوا و كوباليكوا و هادزيك مي باشد. سه منطقه مورد مطالعه شامل مناطق ژئوتوريستي كندوان، زنوزق و اشتبين انتخاب شده است. براساس مدل پائوولوا نتايج حاصل نشان ‌داد كه منطقه ژئوتوريستي كندوان با بيشترين امتيازدهي در عوامل مثبت ارتقا دهنده رقابت‌پذيري مقاصد ژئوتوريستي شامل ثروت طبيعي با امتياز (7) بوده و بيشترين مقدار درميان گويه‌هاي منفي رقابت‌پذيري، كسري بودجه و عدم وجود متخصّصان ماهر با امتياز (5) بيشترين تأثير منفي را در جذب گردشگر ايجاد مي‌كند. همچنين، نتايج حاصل از مدل كوباليكوا نشان‌ داد كه منطقه كندوان با مقدار (25/9) بيشترين امتياز را نسبت به ساير مناطق كسب كرده‌ است. در مدل هادزيك با توجّه به بررسي ارزش‌هاي علمي و مازاد طبق نظر كارشناس و گردشگر نتايج حاصل نشان ‌داد كه ميانگين امتيازات گويه‌ها در منطقه ژئوتوريستي كندوان با بيشترين امتياز در اولويت اول قرار دارد. درميان دو منطقه ژئوتوريستي روستاي زنوزق بيشتر از روستاي اشتبين مي‌باشد. بنابراين نتيجه‌گيري مي‌شود با ارزيابي و شناسايي پتانسيل هاي ژئوتوريستي استان آذربايجان شرقي و توسعه توانمندي‌ها منجر به توسعه مناطق ژئوتوريستي و جذب گردشگر خواهد شد.