زمانبندي تعميرات اساسي، با توجه به محدوديت دسترسي به قطعات يدكي، قابليت اطمينان و دسترسي‌ پذيري تجهيزات و با استفاده از داده‌‌هاي فازي

اين مقاله يك مدل رياضي در راستاي برنامه‌ريزي مطلوب تعميرات اساسي ماشين‌آلات، در شرايط محدوديت دسترسي به قطعات يدكي در شرايط عدم قطعيت و عدم وجود اطلاعات دقيق و كامل ارائه‌ مي‌كند. پارامترهاي هزينه تعميرات، تقاضا، راندمان دستگاه‌ها، قيمت فروش هر واحد محصول و ميزان توليد به‌عنوان پارامترهاي فازي در نظر گرفته‌شده است. نخست دسترسي‌پذيري يك سيستم صنعتي مدل مي‌شود، سپس نتايج آن در توسعه يك مدل برنامه‌ريزي مختلط عدد صحيح غيرخطي به‌كاربرده مي‌شود تا با حل آن، زمان انجام تعميرات اساسي تجهيزات به‌گونه‌اي مشخص شود كه مجموع هزينه‌‌هاي تعميرات و بهره‌برداري را كمينه كند. رويكرد ارائه‌شده براي يك مثال عددي به‌صورت يك سيستم توليدي فرضي اجراشده است. درنهايت با حل دقيق، با استفاده از نرم‌افزار GAMS، پاسخ بهينه مثال موردنظر به‌دست‌آمده است. تحليل حساسيت پاسخ بهينه نسبت به تغيير پارامترهاي اصلي مدل انجام‌شده و نتايج به‌صورت نمودار نشان داده‌شده است. آنگاه مسئله مجدداً با استفاده از رويكرد بهينه‌سازي فازي حل‌شده و نتايج به‌دست‌آمده با روش حل قبلي مقايسه شده است. اين نتايج بيانگر آن است كه رويكرد فازي انعطاف زيادي در انتقال انتظارات تصميم‌گيرندگان به فرآيند مدل‌سازي دارد، زيرا با استفاده از آن مي‌توان به‌خوبي نظر تحليل‌گر را در رابطه با اولويت‌بندي توابع هدف، در مدل برنامه‌ريزي رياضي، منعكس نمود.