نقش راهبردي انديشكده ها در ارتقاء ديپلماسي عمومي و تقويت ظرفيت هاي علمي فرهنگي ايران در افق 1414

جمهوري اسلامي در ذيل سياست خارجي و ديپلماسي چندوجهي خود، عليرغم وجه اشتراكاتي كه با بسياري از كشورها ازجمله كشورهاي پيراموني و هم چنين كشورهاي داراي شريعت اسلام داشته، تاكنون آن چنان كه بايد و شايد نتوانسته است از منظر ديپلماسي عمومي فرهنگي در اين كشورها و در مرحله ي بعدي، كشورهاي مستعد براي پذيرش مؤلفه هاي علمي و فرهنگي با منشاء سرزميني ايران، موفق عمل نمايد. لذا به نظر مي رسد «ديپلماسي عمومي» و تقويت بنيه ي تعاملات «علمي» و «فرهنگي» در قالب مباحث علمي و انديشكده اي تا اندازه ي زيادي مي تواند در برطرف نمودن اين ضعف مؤثر واقع شود. هم چنين است كه در دنياي پر تلاطم امروزي و در مواجهه با تحولات گسترده در سطوح ملي و بين المللي، و در عرصه هاي مختلف به ويژه ميدان متلاطم و پر مخاطره سياست، فرهنگ، اجتماع و اقتصاد، مديران و سياست گذاران با چالشي اساسي و انكارناپذير در فرايند تصميم گيري بهينه، كارا و مؤثر روبرو هستند و اين در شرايطي است كه عموم نخبگان و متخصصان، به ويژه در انديشكده ها، ازطريق تصميم سازي در عرصه ي عمومي، بر تصميم سازي رسمي و حكومتي تأثير مي گذارند و بر همين اساس در خصوص موضوع مقاله، به تبيين و بازتعريف ديپلماسي علمي فرهنگي و ارائه راهبردهاي عملياتي در دو سطح ملي و فراملي خواهيم پرداخت. امّا در ابتداي امر، به نظر مي رسد بايد داشته ها و ابزارهاي دراختيار و بستر موجود براي اجرا و تحقق راهبردها و اقدامات پيشنهادي در طرح توسعه عملكري انديشكده ها در حوزه ديپلماسي عمومي و ديپلماسي فرهنگي در داخل و خارج از مرزهاي ايرانِ فرهنگي بازخواني و مرور شود.