اثر مقادير اسيدهيوميك و سايكوسل بر عملكرد، اجزاي عملكرد و انتقال مجدد مواد فتوسنتزي گندم (Triticum aestivum L.) تحت شرايط تنش خشكي انتهاي فصل

به‌منظور بررسي اثر كاربرد مقادير مختلف اسيدهيوميك و سايكوسل بر عملكرد، اجزاي عملكرد و ميزان انتقال مجدد گندم تحت تنش خشكي انتهاي فصل در اهواز، آزمايشي به صورت اسپليت فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار طي سال هاي زراعي 97-1396 و 98-1397 در مزرعه اي واقع در شهرستان اهواز اجرا شد. عامل اصلي تنش خشكي انتهاي فصل با دو سطح آبياري معمولي و قطع آبياري در مرحله بعد از گرده افشاني، سايكوسل با سه سطح آب به عنوان شاهد، 1.5 گرم در ليتر و سه گرم در ليتر و هيوميك اسيد با سه سطح عدم محلول‌پاشي (آب به عنوان شاهد)، دو ليتر در هكتار و چهار ليتر در هكتار به صورت فاكتوريل به عنوان عوامل فرعي بود. نتايج نشان داد كه برهم كنش تنش خشكي انتهاي فصل و سايكوسل بر عملكرد دانه و تعداد دانه در سنبله معني دار بود. بيشترين عملكرد دانه (4840.5 كيلوگرم در هكتار) با كاربرد سه گرم در ليتر سايكوسل در شرايط آبياري معمولي حاصل شد كه با كاربرد سه گرم در ليتر سايكوسل در شرايط تنش خشكي انتهاي فصل تفاوت آماري معني داري از خود نشان نداد. كاربرد اسيدهيوميك بر تمام صفات آزمايش اثر مثبت و معني داري داشت. بيشترين عملكرد دانه، تعداد دانه در سنبله و وزن هزار دانه از كاربرد سه ليتر در هكتار اسيد هيوميك در شرايط آبياري معمولي بدست آمد. در شرايط تنش خشكي انتهاي فصل ميزان فتوسنتز جاري (29 درصد) و سهم فتوسنتز جاري (10 درصد) كاهش و ميزان انتقال مجدد (16 درصد) و سهم انتقال مجدد (34 درصد) افزايش يافت. در مجموع مي توان براي افزايش عملكرد دانه در شرايط مطلوب و كاهش افت در شرايط تنش، از تنظيم كننده هاي رشد نظير سايكوسل با غلظت سه گرم در ليتر و كود آلي اسيدهيوميك به ميزان چهار ليتر در هكتار استفاده نمود.