نقش تعديل گر تجربۀ اعتماد از ازدواج پيشين در رابطۀ سبك دلبستگي و اعتماد به همسر در ازدواج مجدد

پژوهش حاضر نقش ابعاد دلبستگي (به‌عنوان متغير درون ‌فردي) در كنار تجربۀ اعتماد در ازدواج قبلي (به‌عنوان متغير ميان‌فردي) در نحوۀ شكل‌گيري اعتماد در ازدواج مجدد را بررسي كرده است. جامعۀ آماري اين پژوهش تمامي افراد ساكن شهر تهران بودند كه ازدواج مجدد داشتند. حجم نمونه طبق فرمول كوكران ۱۹۰ نفر تعيين شد و به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش پرسش‌نامۀ دلبستگي در روابط بزرگسالي فرالي و همكاران (2000)، تجربۀ اعتماد در ازدواج پيشينِ هيوستون و لارزلي (1989) و تجربۀ اعتماد در ازدواج مجدد رمپل و هولمز (1996) بود. داده‌ها پس از گرد‌آوري با استفاده از رگرسيون سلسله‌مراتبي تحليل شدند. يافته‌هاي اين پژوهش از نقش تعديلگر تجربۀ اعتماد در ازدواج پيشين با دلبستگي اجتنابي و اعتماد در ازدواج مجدد حمايت كرد و نشان داد كه تجربۀ اعتماد در ازدواج پيشين مي‌تواند تأثير دلبستگي اجتنابي را تقويت و تأثير دلبستگي اضطرابي را خنثي كند. به بيان ديگر، باتوجه‌به نگرش محافظه‌كارانۀ افراد با دلبستگي اجتنابي، تجربۀ اعتماد در ازدواج قبلي به آن‌ها كمك مي‌كند كه در ازدواج مجدد سطوح بالاتري از اعتماد را تجربه كنند. از طرف ديگر، اثر تعاملي تجربۀ اعتماد در ازدواج قبلي با دلبستگي اضطرابي از تأثير منفي آن كاسته و به‌نوعي آن را خنثي مي‌كند.