كيفيت رابطه مادرشوهر-عروس و كيفيت رابطه ‌زناشويي: نقش تعديل ‌كننده تمايزيافتگي و همدلي ‌زناشويي

هدف اين پژوهش تعيين نقش تعديل‌ كننده تمايزيافتگي و همدلي زناشويي در رابطه بين كيفيت رابطه مادرشوهر- عروس و كيفيت رابطه زناشويي در زنان متأهل شهر اهواز بود. پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش زنان متأهل ۲۰ تا ۵۰ ساله شهر اهواز بودند كه حداقل يك سال از ازدواجشان گذشته بود و بر اين اساس، ۲1۰ نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. شركت‌كنندگان اين پژوهش مقياس تمايزيافتگي (DSI_R)، مقياس كيفيت رابطه مادر شوهر و عروس (QMDRS)، مقياس همدلي زناشويي(BEA) و مقياس كيفيت روابط زناشويي(MMQ) را تكميل كردند. تجزيه‌وتحليل داده‌ها از طريق همبستگي ساده و رگرسيون خطي چندگانه با استفاده از نرم‌افزار 22SPSS/ انجام شد. نتايج پژوهش حاضر نشان‌ داد كه بين كيفيت رابطه عروس و مادرشوهر و كيفيت رابطه زناشويي، همبستگي مثبت وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون نيز نشان داد همدلي زناشويي كيفيت رابطه عروس و مادرشوهر و كيفيت رابطه زناشويي را تعديل مي‌‌كند؛ اما تمايزيافتگي تعديل‌كننده رابطه بين كيفيت رابطه مادرشوهر-عروس و كيفيت رابطه زناشويي نيست. بر اساس نتايج پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت به‌رغم اينكه كيفيت رابطه زناشويي با متغيرهاي مختلفي مرتبط است و از آن‌ها اثر مي‌پذيرد، همدلي زناشويي در رابطه مادرشوهر-عروس و كيفيت رابطه ‌زناشويي به عنوان يك عامل مؤثر و تسهيل‌كننده عمل مي‌كند و باعث كمترشدن تعارض‌ها در اين رابطه مي‌‌شود.