ارتباط سواد سلامت با رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت (موردمطالعه: شهروندان بالاي 18 سال مناطق شهري مشهد)

ظرفيت كسب، تفسير و درك اطلاعات سلامت براي تصميم گيري انجام رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت را مي توان موضوع رابطه هدفمند اين پژوهش تعريف كرد.رويكرد نظري عامليت با تاكيد بر فرصت و انتخاب براي تحليل متغيرها و تبيين يافته ها مطرح شده است.روش‌شناسي اين پژوهش توصيفي و همبستگي بوده و جامعه آماري شهروندان بالاي 18 سال مناطق شهري مشهد بر اساس نمونه اي برابر با 650 نفر به‌صورت حجم متناسب با هر منطقه به صورت تصادفي ساده در نظر گرفته شده است.از ابزار پرسشنامه استانداردشده،توافق داوران جهت رسيدن به روايي محتوايي و ضريب پايايي سواد سلامت (0.822) و رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت (0.800) استفاده شده است.نتايج بيانگر اين است كه بر اساس تحليل فضايي خوشه بندي، ميانگين وضعيت سواد سلامت به نسبت رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت به طور كل و متمايز در سطح مناطق شهري بهتر بوده است.وضعيت ميانگين متغير وابسته در سطح مناطق شهري چندان مطلوب نبوده است.متغيرهاي زمينه اي با متغيرهاي اصلي تحقيق رابطه معناداري نداشته اند.ميزان و شدت روابط بين فرضيه هاي اصلي و فرعي در سطح معناداري كمتر از 0.05 در حد متوسط و بالابوده است.نتايج بتاي رگرسيون نشان مي‌دهد كه مولفه هاي عملكردي،ارتباطي، انتقادي و پايه به ترتيب با مقدار، ضريب هبستگي69 درصد بيشترين تأثير بر متغير وابسته داشته اند.همچنين نتايج معادله پيش‌بيني مي‌تواند 49 درصد از واريانس متغير وابسته را تبيين كند .