حمايت هاي غيررسمي و تمايل به فرزندآوري در بستر باروري پائين: مطالعه شهرهاي نوشهر و چالوس

با كاهش ميزان باروري به زير سطح جايگزيني نقش حمايتهاي غيررسمي در جهت رفع موانع فرزندآوري قابل توجه است. هدف مقاله حاضر بررسي تاثير حمايت‌هاي غيررسمي بر تمايل به فرزندآوري با بهره‌گيري از تئوري حمايت اجتماعي است. جامعه آماري تحقيق زنان داراي همسر و حداقل يك كودك زير پنج سال شهرهاي نوشهر و چالوس است. داده‌ها با اجراي پيمايش و با استفاده از شيوه نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي و متناسب با حجم نمونه در ميان 362 زن جمع‌آوري شده است. براي برآورد اثر متغيرهاي حمايت ابزاري و بالقوه به فرزندآوري از رگرسيون لجستيك بهره گرفته شده است. بر مبناي يافته‌ها حدود 47 درصد مادران به داشتن فرزندي ديگر تمايل داشتند. نتايج تحليل چند متغيره تمايل به فرزند بعدي نشان مي‌دهدكه برخي از متغيرهاي حمايتي از قبيل ميزان دريافت كمك در كار خانگي از سوي همسر، دريافت كمك در كارخانگي از والدين شوهر و فراواني ارتباط حضوري با والدين شوهر بر افزايش تمايل به فرزندآوري ديگر زنان اثرگذار بوده است. نتايج در رابطه با شاخص‌هاي حمايتي حاكي از آن است كه شاخص حمايت بالقوه بر تمايل فرزندآوري ديگر رابطه معنادار نداشته است ولي در مقابل، دريافت سطوح بالاي حمايت ابزاري بر افزايش تمايل فرزندآوري ديگر تأثير گذار بوده است. در مجموع، باتوجه به تأثير برخي از متغيرهاي‌ حمايت ابزاري و بالفوه بر تمايل فرزندآوري ديگر مي‌توان تاحدودي رابطه تئوري حمايت اجتماعي و فرزندآوري را تأييد كرد.