تطبيق الگوي سنت گرايي معماري با زبان الگوي كريستوفر الكساندر (رهيافتي بر تدوين فرآيند محور، نظام الگوي سنتي معماري)

در نيمه دوم قرن بيستم ميلادي، از جمله جريان‌هاي مهمي كه نقدي ماهوي را نسبت به بنيادهاي نظري مدرن وارد نمود، مكتب سنت‌گرايان معنوي بود. نوشته‌هاي ايشان در حوزه هنر، علي‌رغم اينكه در تبيين جايگاه هنرمند و ريشه‌هاي باطني و مباني حاكم بر آثار معماري سنتي، از نخستين و پراهمّيّت ترين گام‌هاي محقّقان غيرغربي تا به امروز محسوب مي‌شد؛ امّا به سبب فيلسوف بودن و جامعيّت رويكرد غالب اين متفكّران، شاهد نگاه كلّي به ماهيت الگوهاي هنر و معماري سنتي بوديم كه كم‌تر در حوزه روش‌شناسي، به چگونگي تحقّق مبادي سنت در چهارچوب يك اثر در زمينه خاص زماني و مكاني خود پرداخته است. وجود اين ابهام؛ بيش‌ازپيش، به فضاي آشفته حاكم بر مطالعات نظري معاصر تاريخ معماري از منظر سنتي و چهارچوب انتظام بخش حاكم بر آن دامن‌زدن است. از ديگر سو و در همين زمان، شاهد ظهور محقّقاني متخصّص چون كريستوفرالكساندر بوده كه در نقد رويكرد مدرن، به تبيين روشمندتر، عيني‌تر و فرايند نگرتر از الگوها در زمينه طرّاحي معماري داراي كيفيت همّت گماردند. پژوهش پيشِ رو در تلاش است با بهره‌گيري از روش تحقيق مطالعات تطبيقي و شيوه الگوي جرج بِرِدي، به مقايسه دو نظام الگويي مذكور و بيان نقاط اشتراك و افتراق اين دو ديدگاه در سه محور كلي ماهيت، ساختار و سازوكار بپردازد. سپس با در نظر گرفتن ويژگي هاي ممتاز و مرتبط هركدام با مسئله تحقيق و تنظيم چهارچوب سه گانه تحليلي (سلسله افعال ساختارمندي، اعمال و ترجمان)، در تلاش است تا تطبيق بيان خوانا و فرآيندگونه الكساندر با ساختار معنايي حاكم بر الگوي معماري سنتي، امكان توانمندسازي و وضوح بيش‌تر نظام الگويي سنت‌گرايان معنوي در قالب شبكه نظام الگوهاي سه‌گانه انساني (فضايل ذاتي معمار)، فعلي (كيفيات فعلي) و كالبدي (خصلت هاي روحاني، رمزگرايانه و زيباشناسانه) ميسر سازد.