مواد بندآورنده خوني بر پايه پليمرهاي طبيعي

سابقه و هدف مواد منعقد كننده خون در جلوگيري از عوارض ناشي از خونريزي كنترل نشده، مانند مرگ و آسيب به اندام‌ها، نقش حياتي دارند. اين تركيبات بايد علاوه بر حداكثر سرعت انعقاد و حداقل اتلاف خون، ويژگي‌هايي نظير زيست‌سازگاري، تجزيه‌پذيري، خون‌سازگاري، خواص مكانيكي مناسب، قيمت مناسب و سهولت كاربرد را داشته باشند. پژوهش‌هاي اخير نشان مي‌دهد كه برخي پليمرهاي طبيعي مانند سلولز اكسيد شده، كيتوسان، نشاسته، كلاژن و آلژينات داراي خواص بندآورندگي خون هستند. اين مطالعه به بررسي عملكرد بندآورندگي، منبع پليمري اين مواد و محصولات موجود در بازار پرداخته است. مواد و روش‌ها در اين پژوهش به صورت مروري، نقش انعقاد خون توسط پليمرهاي طبيعي در 55 مقاله انگليسي و فارسي معتبر بررسي شد. از منابع معتبر بين‌المللي و فارسي مانند Elsevier ، Springer ، Wiley Online Library، ScienceDirect و SID استفاده شد. براي جستجو از كلمات كليدي و كاربردي مانند بندآورنده‌هاي خون، sodium alginate ، chitosan ، hemostatic ، oxidized cellulose ، collagen و starch استفاده شد. يافته‌ها اولين مرحله از مراحل براي ترميم زخم، بندآورندگي است. مراحل بعدي كه به بازسازي بافت كمك مي‌كنند شامل التهاب، تكيثر و بازسازي است. اين مواد در بازار جهاني و كارهاي تحقيفاتي به دو دسته ستنزي و طبيعي تقسيم مي‌شوند. پليمرهاي طبيعي منعقدكننده شامل سلولز اكسيد شده، كيتوسان، كلاژن، نشاسته و آلژينات مي‌باشند. نتيجه گيري استفاده از پليمرهاي طبيعي به عنوان بندآورنده‌هاي خون نشان‌دهنده‌ پتانسيل بالاي اين مواد در بهبود فرآيندهاي درماني و كاهش عوارض جانبي ناشي از مواد مصنوعي است، كه مي‌تواند به توسعه راهكارهاي نوين و مؤثر در مديريت خونريزي‌هاي حاد منجر شود.