استرس اكسيداتيو و التهاب و كاهش بيان miRNA-149 در استرياتوم در مدل ايسكميك-رپرفيوژن سكته مغزي در موش صحرايي

مقدمه و هدف: سكته مغزي ايسكميك جزء علل اصلي مرگ و ناتواني در جهان است. درمان‌ها با وجود پيشرفت‌ها هنوز هم به نتايج مطلوبي نرسيده است. ازآنجاكه ميكروRNAها مي‌توانند به‌عنوان كانديدهاي مطلوبي براي تشخيص و يا درمان سكته مغزي مورد بررسي قرار گيرند، در اين تحقيق به بررسي تأثير سكته مغزي ايسكميك بر استرس اكسيداتيو، التهاب و بيان miRNA149-5p در ناحيه استرياتوم در مدل آسيب ايسكميك-رپرفيوژن مغز موش صحرايي پرداخته شده است.مواد و روش ها: 42 سر موش نر نژاد ويستار به دو گروه شم و ايسكميك تقسيم شدند. سپس با استفاده از مدل انسداد شريان مركزي مغز، ايسكمي مغزي در گروه مورد نظر ايجاد شد. پس از 24 ساعت، نقايص عصبي، ادم مغزي، نفوذپذيري سد خوني-مغزي، بيان miRNA149-5p و آنزيم‌هاي مرتبط با استرس اكسيداتيو و التهاب در ناحيه استرياتوم، مورد ارزيابي قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارGraphPad Prism  و تست آماري تي غيرمزدوج مورد بررسي آماري قرار گرفتند.نتايج: نتايج اين مطالعه نشان داد كه سكته مغزي ايسكميك باعث كاهش عملكرد عصبي و افزايش ادم مغزي و نفوذپذيري سد خوني-مغزي شد. از طرف ديگر منجر به افزايش سطح فاكتورهاي اكسيداني و التهابي و كاهش سطح فاكتورهاي آنتي‌اكسيداني در استرياتوم شد. همچنين مشاهده شد كه سكته مغزي ايسكميك تأثير معنا‌داري بر كاهش بيان miRNA149-5p دارد.نتيجه‌گيري: اين تحقيق نشان داد miRNA149-5p در موش‌هاي تحت سكته مغزي تغيير مي‌كند. اين يافته ممكن است به درك بهتر در روش‌هاي درماني و تشخيص سكته مغزي كمك كند.