اثر دو نوع تمرين (تداومي و تناوبي) و داروي آترواستاتين بر بيان ژن‌هاي VEGF و MMP2 بافت آئورت موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي مدل ديابتي

مقدمه و هدف: نشان داده شده است كه حدود 80 درصد مرگ و مير در بيماران ديابتي ناشي از اختلالات قلبي عروقي است كه به آن بيماري قلبي ديابتي گفته مي‌شود، هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر دو نوع تمرين (تداومي و تناوبي) و داروي آترواستاتين بر بيان ژن‌هاي VEGF و MMP2 بافت آئورت موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي مدل ديابتي بود.مواد و روش ها: 40 سر موش سفيد بزرگ آزمايشگاهي نر، كه در 8 گروه به‌صورت تصادفي تقسيم‌بندي شدند: شامل 1) كنترل، 2) ديابتي، 3) ديابتي+ تداومي، 4) ديابتي+ تناوبي، 5) آترواستاتين، 6) تداومي+ آترواستاتين، 7) تناوبي+ آترواستاتين و 8) سالين. موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي دو نوع تمرين تداومي و تناوبي را 5 روز در هفته و به مدت 8 هفته اجرا كردند. آترواستاتين به‌صورت روزانه با دوز 20 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن به‌صورت درون صفاقي به آنان تزريق شد. به‌منظور تعيين معنادار‌بودن تفاوت بين گروه‌ها از تحليل واريانس يك‌طرفه و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد.نتايج: سطوح MMP2 گروه ديابت در سطح معناداري 05/0 نسبت به گروه كنترل افزايش معنا‌دار، و گروه‌هاي مكمل، تناوبي، تناوبي-مكمل و تداومي-مكمل نسبت به گروه ديابت كاهش معناداري يافت. سطوح VEGF گروه ديابت نسبت به گروه كنترل افزايش معنادار و گروه تناوبي-مكمل نسبت به گروه ديابت كاهش معنادار يافت.نتيجه‌گيري: اين احتمال وجود دارد كه تمرين تناوبي در تركيب با آترواستاتين بتواند از طريق كاهش ژن‌هاي VEGF و MMP2 بافت آئورت و بهبود آنژيوژنز كه در اثر القاي ديابت مختل شده بود، داراي اثر حفاظتي بر آئورت باشد.