بررسي تأثير تمرين مقاومتي بر حجم عضلاني از طريق تنظيم پروتئين‌هاي درگير در مسير سلولي اتوفاژي در موش‌هاي صحرايي سالمند

مقدمه و هدف: كاهش حجم عضلاني يك عامل مهم براي كاهش عملكردهاي بدن در پيري مي‌باشد. مسيرهاي سلولي پيچيده مانند اتوفاژي به‌شدت به سلامت مرتبط است و ارتباط پيچيده‌اي بين اتوفاژي و پيري وجود دارد؛ بنابراين هدف از انجام تحقيق حاضر تأثير تمرين مقاومتي بر محتواي پروتئين‌هاي اتوفاژي Beclin1 و Ambra1 در عضله بازكننده طويل انگشتان پا (EDL) موش‌هاي صحرايي سالمند بود.مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع تجربي-بنيادي است كه 12 سر موش صحرايي نر 20 ماهه از نژاد اسپراگ‌داولي با ميانگين وزني 30±400 گرم به‌صورت تصادفي به 2 گروه: 1. كنترل (6 سر) و 2. تمرين مقاومتي (6 سر) تقسيم شدند. برنامه تمرين مقاومتي شامل صعود از نردبان مخصوص جوندگان به مدت 8 هفته، هفته‌اي 3 جلسه بود. آزمودني‌ها از يك نردبان عمودي با شيب 85 درجه به طول يك متر با 26 پله و دو سانتي‌متر فضاي بين هر پله بالا مي‌رفتند. بعد از 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين EDL از بدن موش‌هاي صحرايي برداشته شد. تجزيه و تحليل داده‌ها از طريق آزمون t-مستقل در نرم‌افزار گراف‌پد پريسم نسخه 9.5 انجام شد. سطح معني‌داري P≤0.05 بود.نتايج: هشت هفته تمرين مقاومتي منجر به كاهش ميزان پروتئين Beclin1 (0.0001P=) و Ambra1 (0.0212P=) در عضله EDL موش‌هاي صحرايي پير شد.نتيجه‌گيري: كاهش محتواي درون‌سلولي اين عوامل از طريق انجام تمرين مقاومتي مي‌تواند از اتوفاژي سلول‌هاي عضلاني آزمودني‌هاي سالمند جلوگيري كند و اين به معناي آتروفي كمتر است.