ارائۀ مدل و تبيين راهكارهاي كاهش نابرابري جنسيتي در مديريت ورزش ايران

هدف از اين پژوهش، ارائۀ مدل تبيين راهكارهاي كاهش نابرابري جنسيتي در مديريت ورزش ايران است. اين پژوهش به لحاظ فلسفي از نوع تفسيرگرايانه و از منظر رويكرد از نوع استقرايي است. اين مطالعه به لحاظ راهبرد از نوع نظريۀ داده‌بنياد و از نوع پژوهش كيفي است. داده‌ها به‌وسيلۀ مصاحبه به دست آمده‌اند و جامعۀ آماري آن را 15 نفر از صاحب‌نظران حوزۀ مديريت ورزش تشكيل مي‌دهند. براي نمونه‌گيري از روش گلوله‌برفي استفاده شد و نمونه‌گيري تا رسيدن به حد اشباع نظري ادامه پيدا كرد. براي جمع‌آوري اطلاعات، از مصاحبۀ نيمه‌ساختاريافته و به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از سه فرايند همپوش كدگذاري باز، كدگذاري محوري و كدگذاري نظري استفاده شد. با درنظرگرفتن متن تمام مصاحبه‌ها در مرحلۀ كدگذاري باز، تعداد 303 مفهوم شناسايي شد كه پس از تجميع كدهاي مشابه، 23 مفهوم به دست آمد. سپس در مرحلۀ كدگذاري محوري ده مقولۀ اصلي مشخص شد. نتايج نشان داد كه معيارهاي انتخاب و احراز پست‌هاي مديريت در سازمان‌هاي ورزشي به دلايل فرهنگي و فردي منصفانه نيستند. پيشنهاد مي‌شود معيارهاي انتخاب به ‌گونه‌اي باشند كه هم سلسله‌مراتب لحاظ شود و هم شروع از سطح مياني باشد؛ درنتيجه قوانين به صورتي تنظيم شوند كه حضور بانوان در حيطه‌هاي اجتماعي و فرهنگي و از جمله فعاليت‌هاي ورزشي، برجسته‌تر شود و انتخاب بانوان با نگرش به شايسته‌سالاري و تخصص‌گرايي باشد.