آسيب‌شناسي مشاركت سياسي زنان شهر تهران بر اساس نظريۀ زمينه‌اي

موضوع مشاركت سياسي زنان در كشورهاي درحال‌توسعه، پديدۀ پيچيده‌اي است و به پويايي و توسعۀ نظام‌هاي سياسي مربوط مي‌شود. هدف اين پژوهش، درك و تحليل وضعيت مشاركت سياسي زنان است كه با روش‌شناسي كيفي و روش نظريۀ زمينه‌اي انجام شد. به اين منظور با هفده زن ساكن شهر تهران كه با روش نمونه‌گيري هدفمند و تركيبي از راهبرد‌هاي گلوله‌برفي و حداكثر تغييرات انتخاب ‌شده بودند، مصاحبه‌هاي عميق و نيمه‌ساختاريافته انجام شد. پس از تحليل داده‌ها، 85 كد اوليه، هفت مقوله محوري و يك مقولۀ هسته از خلال نظام كدگذاري داده‌ها استخراج شد: شرايط علي (مسائل و چالش‌هاي اقتصادي، حكمراني برابرمحور)، شرايط زمينه‌اي (ساختار سياسي نابرابر و چالش‌هاي مردسالارانه)، شرايط مداخله‌گر (عوامل شخصيتي- روحي)، راهبرد‌ها (شايسته‌سالاري و ايجاد بستر شكوفايي) و پيامدها (كنشگري فعال سياسي زنان و طرد انفعال سياسي). همچنين «مشاركت سياسي زنان؛ كنشي معنادار و چندوجهي» به‌عنوان مقولۀ هسته احصا شد و درنهايت مدل پارادايمي مستخرج از داده‌ها تنظيم شد. يافته‌ها بر اين دلالت دارند كه زنان در مشاركت سياسي عاملان و كنشگراني فعال بوده و دست به كنش‌هاي مبتني بر زمينه‌هاي سياسي مي‌زنند؛ كنشي از نوع مشاركت كه با شناسايي موانع و عوامل تسهيل‌گر مي‌تواند راه‌گشاي مشاركت سياسي فعال آنان به عنوان شهرونداني اثرگذار در حوزۀ سياست بدل شود.