واكاوي قصد رفتاري زنان روستايي عضو صندوق‌هاي خرد محلي استان لرستان نسبت به خوداشتغالي

اشتغال زنان روستايي، يكي از راهكارهاي درآمدزايي، كاهش فشار بر منابع و در پي آن توسعۀ روستايي است. در اين بين بخش تعاون مي‌تواند در زمينۀ اشتغال زنان روستايي، نقش بسزايي داشته باشد. اما موضوع مهمي كه در اين راستا حائز اهميت است، عواملي است كه بر تصميم و قصد زنان روستايي عضو صندوق‌هاي خرد محلي براي شروع سرمايه‌گذاري و فعاليت در تشكل‌هاي تعاوني اثرگذار است. در اين راستا، اين پژوهش با هدف بررسي عوامل مؤثر بر قصد رفتاري زنان روستايي عضو صندوق‌هاي اعتباري خرد استان لرستان به خوداشتغالي در قالب تشكل‌هاي تعاوني به روش پيمايش انجام شد. جامعۀ آماري زنان روستايي عضو فعال صندوق‌هاي اعتباري خرد استان لرستان شامل 1087 نفر است كه به روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتساب، متناسب با حجم نمونه و بر پايۀ جدول كرجسي و مورگان، نمونه‌اي 307 نفري براي تحقيق انتخاب شدند. گردآوري داده‌ها در اين پژوهش با پرسشنامۀ محقق‌ساخته انجام شد. پس از تهيۀ پرسشنامه، روايي شكلي و محتوايي آن توسط متخصصان موضوعي و پايايي آن از طريق محاسبۀ ضريب آلفاي كرونباخ براي متغيرهاي مختلف تحقيق تأييد شد. براي تعيين عامل‌هاي مؤثر بر قصد زنان روستايي به خوداشتغالي در تعاوني‌ها از مدل معادله‌هاي ساختاري و نرم‌افزار AMOS24 استفاده شد. يافته‌ها نشان داد متغير علائق، بيشترين تأثير مستقيم را بر قصد زنان روستايي به اشتغال در تعاوني‌ها دارد و خودكارآمدي، داراي بيشترين تأثير غيرمستقيم بر قصد زنان روستايي به اشتغال در تعاوني‌ها است.