تاثير توانمندي هاي بنگاه بر عملكرد نوآوري شركت هاي دانش بنيان ايران

بنگاه‌ها براي بقاي خود در بازار متلاطم و ارتقاي جايگاه رقابتي خود تلاش مي‌كنند تا عملكرد نوآورانه خود را افزايش دهند. مجموعه اين تلاش‌ها الزاما به كسب منفعت و افزايش سهم آنها در بازار نمي‌شود. محققان به منظور فهم اين كاستي، تلاش كرده‌اند بر عوامل موثر بر عملكرد نوآوري توجه كرده و چگونگي آن را بسنجند. اما موضوعي كه بدان كمتر پرداخته شده است رفتار نوآورانه بنگاه هست كه مي تواند بر عملكرد نوآوري موثر باشد. پژوهش حاضر با وام‌گيري از مفهوم توانمندي‌هاي پويا تلاش كرده است انواع توانمندي‎هاي ممكن جهت خلق محصولات، خدمات و فرآيندهاي نوين را در سه دسته كلي توانمندي‌هاي نوآوري، توانمندي‌هاي مبتني بر همكاري، و توانمندي‌هاي مكمل دسته‌بندي نموده و با ارائه فرضيات مختلفي اثرگذاري اين توانمندي‌ها در عملكرد نوآورانه بنگاه را بيازمايد. بدين منظور پرسشنامه‌اي طراحي و بين 180 شركت فعال در بازار ايران توزيع شده و از آنها خواسته شد كه علاوه بر گزارش تعداد محصولات/خدمات جديد، تعداد فرآيندهاي نوين، و عملكرد مالي خود، انواع اقدامات انجام شده در حوزه نوآوري خود را نيز بين سال‌هاي 1392 تا 1394 گزارش نمايند. نتايج تحليل پرسشنامه‌ها پس از تأييد روايي و پايايي آنها و ايجاد معادلات ساختاري، با استفاده از روش حداقل مربعات جزئي (PLS) نشان داد كه توانمندي‌هاي نوآوري و توانمندي‌هاي مبتني بر همكاري اثر مثبت معنادار در عملكرد نوآوري دارند. همچنين به صورت جزئي، تحقيق و توسعه داخلي، آموزش نيروي انساني، طراحي، تحقيق و توسعه مشاركتي و خريد دانش فني داراي ضرايب مسير بزرگ در مدل PLS حاصله بوده و بالتبع اثر معنادار روي نوآوري دارند و از سوي ديگر خريد ماشين‌آلات و ابزارها تأثير معناداري در خلق نوآوري ندارند