دانشگاه صنعتي اميركبير به مثابه دانشگاه نوآور و ارزش آفرين؛ دستاوردها و چالش ها

نوآور و كارآفرين‌ كردن دانشگاه‌ها يكي از سياست‌ هاي نوين براي ارتقاي سطح مسئوليت‌پذيري اجتماعي و تحقق اهداف تغيير اجتماعي و توسعه پايدار ملي است. دانشگاه نوآور و ارزش‌آفرين از سناريوهاي اصلي براي مشاركت مؤثر آموزش عالي در فرايند توسعه است. دانشگاه صنعتي اميركبير براساس سابقه تاريخي تأسيس و فعاليت، تلاش رهبران و جامعۀ دانشگاهي و انتظارات ذي‌نفعان، در شمار دانشگاه‌هاي كارآفرين است كه مي‌تواند در تعامل هم‌افزا و اثرگذاري با صنعت و جامعۀ هدف، نوآور و كارآفرين عمل كند. در اين مقاله ، برمبناي «چارچوب راهنماي دانشگاه نوآور و كارآفرين»، محصول مشترك كميسيون اروپايي و سازمان همكاري‌هاي اقتصادي و توسعه، سطح نوآوري و كارآفريني دانشگاه صنعتي اميركبير (پلي تكنيك تهران) و كم‌وكيف تحقق ملاك‌هاي دانشگاه نوآور و كارآفرين، به روش مطالعه موردي ملاك‌محور ارزيابي شده است. براساس اين پژوهش، علي‌رغم تلاش‌هاي قابل توجه و ابتكارات رهبران و مديران دانشگاه، سطح نوآوري و كارآفريني آن پايين‌تر از حد متوسط ارزيابي شده و بين وضعيت موجود و انتظارات شركا و ذي‌نفعان، فاصلۀ قابل توجهي وجود دارد. اين دانشگاه با رسالت ويژه خود براي حركت در مسير نوآوري و كار‌آفريني بايد در هفت محور شامل حكمراني، ظرفيت‌هاي مالي، كاركرد ياددهي- يادگيري، سازوكارهاي پشتيباني از نوآوران و كارآفرينان، تبادل دانش و ارتباط با صنعت، تحركات علمي بين‌المللي، استفاده بيشتر از قابليت‌هاي تحول ديجيتال در ابعاد علمي و سازماني، به‌طور همزمان و متوازن اقدام كند. طراحي و اجراي يك «برنامه ميان‌مدت جامع راهبردي- عملياتي» برمبناي «چارچوب راهنماي دانشگاه نوآور و كارآفرين» يك پيشنهاد اصولي براي تحول و ارتقاي اين دانشگاه به دانشگاه نوآور و كارآفرين است.