تبيين نوآوري اجتماعي در كشور با تاكيد بر گفتمان كارآفريني

نوآوري اجتماعي بعنوان مفهومي جديد و ميان رشته‌اي كه كمتر از يك دهه از عمر آن مي گذرد، توانسته نظر سياستمداران و دولت‌ مردان تا دانشگاهيان را به خود جلب كند. در اين ميان دسته‌بندي‌ها و صورت‌بندي‌هاي زيادي با رويكردهاي مختلف صورت گرفته كه هركدام در قالب گفتماني، به دنبال اهداف و پياده‌سازي سياست هاي خود در جامعه هستند. در عينِ صورت‌بندي‌هاي متفاوت و گاهاً متناقض، اما هدف آرماني آن فارغ از گفتمان‌هاي مختلف، كاهش شكاف هاي موجود ميان اقشار، كه به‌واسطه پياده‌سازي سياست‌هاي نامناسب اقتصادي-اجتماعي بوجود آمده، است كه نهايتا به جامعه مدني با طبقه فربه متوسط ختم خواهد شد. مهمترين هدف اين مقاله در ابتدا برساخت مفهومي نوآوري اجتماعي و در ادامه تبيين آن در قالب گفتمان‌هاي سه گانه موجود (دولتي، كارآفريني و دانشگاهي) و نهايتا كاربست گفتمان كارآفريني (با امعان نظر به اين نكته كه در شرايط كشور ما تنها امكان ايجاد و بازتوليد جامعه و نهايتا نوآوري و برون رفت از شرايط موجود، تقويت طبقه متوسط است) به روش روايت رويدادهاي موجود است. بر همين اساس ضمن دسته‌بندي و ارزيابي اقدامات كارآفرينانه، نوع كاربردي آن در شرايط موجود جامعه تبيين و ترسيم كرديم. نتايج حاكي از آن‌ست كه تمركز بر گفتمان كارآفريني با تمركز بر طبقه متوسط باعث توسعه زيرساخت هاي شهري، زير سيستم هاي اجتماعي، جوامع، سازمان ها را تغيير داده و اشكال حاكميت را تحت تأثير قرار مي دهد.