مدل‌سازي معادلات ساختاري رابطهٔ بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با كيفيت زناشويي با ميانجيگري راهبردهاي حل تعارض در زنان متأهل

زمينه و هدف: طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه در زنان موجب شناسايي‌نشدن نيازهاي اوليهٔ ارضا‌نشده مي‌شود كه متعاقباً بر حل تعارض در آنان ‌تأثير مي‌گذارد؛ ازاين‌رو اين زنان در روابط زناشويي خود كمتر انطباقي و مصالحه‌گرانه برخورد مي‌كنند؛ بنابراين هدف پژوهش حاضر مدل‌سازي معادلات ساختاري رابطهٔ بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با كيفيت زناشويي با ميانجيگري راهبردهاي حل تعارض در زنان متأهل بود. روش‌بررسي: روش پژوهش از نوع همبستگي بود. جامعهٔ آماري پژوهش را زنان متأهل مراجعه‌كننده به خانه‌هاي سلامت شهر تهران در سال ۱۳۹۹ تشكيل دادند كه از ميان آن‌ها ۳۲۰ نفر واجد شرايط به مطالعه وارد شدند. در گام اول انتخاب مناطق تصادفي بود و در گام آخر افراد به‌صورت دردسترس و برخط انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل نسخهٔ كوتاه پرسشنامهٔ طرحوارهٔ يانگ (يانگ، ۱۹۹۸)، پرسشنامهٔ راهبردهاي حل تعارض رحيم-ويرايش دوم (رحيم، ۱۹۸۳) و مقياس تجديدنظرشدۀ سازگاري زناشويي (باسبي و همكاران، ۱۹۹۵) بود. داده‌هاي پژوهش با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري و ضريب همبستگي پيرسون در نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۲۴ و AMOS نسخهٔ ۲۴ و با درنظرگرفتن سطح معناداري ۰/۰۵ تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد اثر كل طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر كيفيت زناشويي (۰/۰۰۱=p =۰/۴۳۱-=β) و اثر مستقيم طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر كيفيت زناشويي (۰/۰۱۱=p= ۰/۳۳۲-=β) معنادار بود؛ همچنين اثر غيرمستقيم طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر كيفيت زناشويي با ميانجيگري راهبردهاي حل تعارض سازنده (۰/۰۰۸=p= ۰/۰۵۴-=β) و غيرسازنده (۰/۰۱۱=p= ۰/۰۴۵-=β) معنادار بود؛ به‌علاوه مدل مفروض پژوهش با داده‌هاي گردآوري‌شده برازش نسبتاً مناسبي داشت (χ2/df=2.48, CFI=0.933, GFI=0.969, AGFI=0.891 RMSEA=0.047) نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه به‌واسطهٔ راهبردهاي حل تعارض سازنده و غيرسازنده بر كيفيت زناشويي متأهلان تأثير مي‌گذارند.