تأثير تمرينات اصلاحي بر راستاي ستون فقرات معلولان ذهني تربيت‌پذير مبتلا به اسكوليوزيس

زمينه و هدف: اختلال اسكوليوزيس با درصد شيوع زيادي در معلولان ذهني مشاهده مي‌شود؛ بنابراين هدف از اين مطالعه، بررسي اثر تمرينات اصلاحي بر كاهش درجهٔ اسكوليوزيس ستون فقرات در مردان معلول كم‌توان ذهني تربيت‌پذير بود. روش‌بررسي: پژوهش حاضر از نوع مطالعات نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون بود. جامعهٔ آماري مطالعه را مردان معلول ذهني تربيت‌پذير شهرستان گنبدكاووس و حومه با دامنهٔ سني ۲۵تا۴۰ سال تشكيل دادند. آزمودني‌ها سي مرد بزرگسال با معلوليت ذهني تربيت‌پذير بودند كه به ناهنجاري اسكوليوزيس با انحناي جانبي يك‌قوسي در ناحيهٔ توراسيك (با انحناي جانبي كمتر از چهل درجه) مبتلا بودند. اين افراد به گروه آزمايش و گروه گواه (هر گروه‌ پانزده نفر) تقسيم شدند. آزمودني‌هاي گروه آزمايش به‌مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۴۰تا۶۰ دقيقه، تمرينات اصلاحي را اجرا كردند؛ درحالي‌كه گروه گواه به انجام فعاليت‌هاي عادي خود مشغول بود. از روش عكس‌برداري ديجيتال براي تعيين درجهٔ اسكوليوزيس استفاده شد. براي محاسبهٔ تغييرات درون‌گروهي و بين‌گروهي، آزمون‌هاي تي ‌وابسته و تي ‌مستقل در نرم‌افزار SPSS به‌كار رفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج آزمون تي ‌وابسته نشان داد، بين ميزان درجهٔ اسكوليوزيس پيش‌آزمون و پس‌آزمون افراد گروه آزمايش تفاوت معناداري وجود داشت (۰/۰۱۸=p)؛ اما چنين تفاوتي در گروه گواه مشاهده نشد (۰/۳۴=p). همچنين نتايج آزمون تي ‌مستقل در پس‌آزمون نشان‌دهندهٔ كاهش معنادار درجهٔ اسكوليوزيس گروه آزمايش درمقايسه با گروه گواه بود (۰/۰۰۹=p). نتيجه‌گيري: تمرينات اصلاحي اثربخشي مطلوبي بر كاهش زاويهٔ انحناي جانبي ستون فقرات در مردان معلول ذهني تربيت‌پذير مبتلا به ناهنجاري اسكوليوزيس دارند.