نقش ميانجي روان‌ رنجوري در رابطهٔ بين سبك‌هاي دلبستگي عاشقانه با روابط فرازناشويي در زوجين مراجعه‌كننده به مراكز جهت طلاق

زمينه و هدف: مراجعهٔ روزافزون مراجعان متقاضي طلاق به مراكز مشاوره و نيز گزارش‌هاي دادگستري، حاكي‌از افزايش و رشد رابطهٔ فرازناشويي به‌عنوان يكي از دلايل طلاق در كشور است؛ بنابراين هدف پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي روان‌رنجوري در رابطهٔ بين سبك‌هاي دلبستگي عاشقانه و روابط فرازناشويي در ميان زوجين مراجعه‌كننده جهت طلاق بود. روش‌ بررسي: روش پژوهش توصيفي-همبستگي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعهٔ آماري پژوهش حاضر را تمامي زوجين مراجعه‌كننده جهت طلاق به مراكز مشاورهٔ ادارهٔ دادگستري در مناطق ۱، ۲، ۳ و ۴ شهر تهران در سال ۱۳۹۸ تشكيل دادند. براي تعيين حجم نمونه باتوجه به تعداد متغيرهاي مشاهده‌شده و تخصيص ضريب ۲۰ براي هر متغير مشاهده‌شده و با احتساب احتمال وجود پرسشنامه‌هاي ناقص، ۲۷۰ نفر به‌عنوان حجم نمونه به‌روش هدف‌مند انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات، پرسشنامهٔ روابط فرازناشويي (گلس و رايت، ۱۹۹۲)، پرسشنامه‌ٔ بازنگري‌‌شدۀ شيوه‌هاي رفتاري (فارمن و وهنر، ۱۹۹۹) و پرسشنامۀ بازنگري‌شدۀ شخصيت پنج‌عاملي نئو (مك‌كري و كاستا، ۱۹۹۲) بود. تحليل داده‌هاي پژوهش با استفاده از ضريب همبستگي‌ پيرسون و تحليل مسير با نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۱۸ و AMOS نسخهٔ ۲۳ در سطح معناداري ۰٫۰۵ صورت گرفت. يافته‌ها: سبك‌هاي دلبستگي ايمن (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۲۶۴-=β)، پريشان (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۲۹۷=β) و گسسته(۰٫۰۰۱ p و ۰٫۱۹۷=β) و همچنين روان‌رنجوري (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۱۸۷=β) اثر مستقيم و معناداري بر روابط فرازناشويي داشتند. سبك‌هاي دلبستگي ايمن (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۳۵۹-=β)، پريشان (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۳۳۱=β) و گسسته (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۲۷۰=β) با ميانجي‌گري روان‌رنجورخويي بر روابط فرازناشويي اثر غيرمستقيم و معناداري داشتند. همچنين مدل اندازه‌گيري متغيرهاي پژوهش، مدلي مناسب بود (x2/df=2.748, CFI=0.957, GFI=0.993, NFI=0.963, RMSEA=0.42). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش مبني بر نقش ميانجي روان‌رنجوري در رابطهٔ بين سبك‌هاي دلبستگي عاشقانه با روابط فرازناشويي در زوجين مراجعه‌كننده به مراكز جهت طلاق، بايد به ويژگي‌هاي شخصيتي افراد در كاهش ميزان طلاق توجه داشت.