ارائهٔ مدل ساختاري بهزيستي روان ‌شناختي براساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه، خودشفقتي و اميدواري در زنان مبتلا به مالتيپل ‌اسكلروزيس

زمينه و هدف: افراد مبتلا به مالتيپل ‌اسكلروزيس (ام‌اس)، علاوه‌ بر مشكلات جسماني اغلب از آسيب‌ها و اختلالات رواني نيز رنج مي‌برند. هدف پژوهش حاضر ارائهٔ مدل ساختاري بهزيستي روان‌شناختي براساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه، خودشفقتي و اميدواري در زنان مبتلا به ام‌اس بود. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر از نوع همبستگي بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي زنان مبتلا به ‌ام‌اس مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي امام‌خميني و ميلاد تهران در سال ۱۳۹۸ تشكيل دادند. تعداد افراد نمونه سيصد زن مبتلا به‌ام‌اس بود كه به‌صورت دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس بهزيستي روان‌شناختي (ريف، ۱۹۸۹)، فرم كوتاه پرسشنامۀ طرحواره‌هاي يانگ (يانگ، ۱۹۹۸)، مقياس شفقت به خود (نف، ۲۰۰۳)، و پرسشنامهٔ اميد به زندگي (اشنايدر و همكاران، ۱۹۹۱) بود. تحليل داده‌هاي گردآوري‌شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و روش مدل‌‌سازي معادلات ساختاري و نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۲۲ و AMOS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها در اين پژوهش، ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه داراي اثر منفي و معكوس بر بهزيستي روان‌شناختي ( β=–0.70, p 0.001)، خودشفقتي (β=–0.18, p 0.001) و اميدواري (۰٫۰۰۱ p، ۰٫۸۷-=β) بود. خودشفقتي (β=0.75, p 0.001) و اميدواري (β=0.53, p 0.001) اثر مثبت و مستقيم بر بهزيستي روان‌شناختي داشت. طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر بهزيستي روان‌شناختي با نقش ميانجي خودشفقتي (β=–0.15, p=0.025) و نقش ميانجي اميدواري (۰٫۰۰۱ p، ۰٫۴۶-=β) اثر غيرمستقيم داشت؛ به‌علاوه شاخص‌هاي نكويي برازش از برازش مطلوب مدل پژوهش با داده‌هاي گردآوري‌شده حمايت كردند (c2/df=1.38, CFI=0.97, GFI=0.97, AGFI=0.95, RMSEA=0.045). نتيجه‌گيري: براساس نتايج پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت، نقش ميانجي خودشفقتي و اميدواري در تأثير طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر بهزيستي روان‌شناختي، مي‌تواند مدل مناسبي را براي تبيين بهبود روان‌شناختي زنان مبتلا به ام‌اس ارائه دهد.