اثربخشي شناخت ‌درمانگري در شاخص‌هاي ايمني ‌شناختي و بهزيستي رواني بيماران مبتلا به آرتريت ‌روماتوئيد در بيمارستان امام‌ خميني تهران

زمينه و هدف: آرتريت‌روماتوئيد يكي از بيماري‌هاي شايع دستگاه ايمني بدن بوده كه ميزان ابتلا به آن رو به افزايش است. پژوهش‌هاي سال‌هاي اخير بيانگر آن است كه تنيدگي و تنش‌هاي رواني‌اجتماعي با سازوكارهاي فيزيولوژيك همچون سايكونوروايمونولوژي مي‌تواند موجب بروز آرتريت‌روماتوئيد شود. باتوجه به نقش مسائل رواني در اين بيماري، پژوهش حاضر در پي بررسي اثربخشي شناخت‌درمانگري در شاخص‌هاي ايمني‌شناختي و بهزيستي رواني بيماران مبتلا به آن بود. روش‌بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي بود كه با انتخاب گروه‌هاي گواه و اندازه‌گيري در پيش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد. جامعهٔ آماري را بيماران مبتلا به آرتريت‌روماتوئيد مراجعه‌كننده به بيمارستان امام‌خميني شهر تهران در سال ۱۳۹۷ تشكيل دادند. از بين آن‌ها چهل آزمودني با روش نمونه‌گيري هدف‌مند انتخاب شدند و در دو گروه بيست‌نفري آزمايش و گواه، به‌صورت كاملاً تصادفي قرار گرفتند. سپس مداخلهٔ شناخت‌درماني براي گروه آزمايش اجرا شد. ابزار استفاده‌شده در پژوهش حاضر پرسشنامهٔ بهزيستي رواني ريف (۱۹۹۴) و شاخص‌هاي ايمني‌شناختي CRP و ESR بود. جهت تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس با سطح معناداري (۰٫۰۵ p) استفاده شد. يافته‌ها: نتايج حاكي‌از اثربخشي معنادار شناخت‌درمانگري بر شاخص‌هاي CRP (۰٫۰۰۱ p) و ESR (۰٫۰۰۱ p) و بهزيستي رواني (۰٫۰۰۴=p) بود. نتيجه‌گيري: باتوجه به اثربخشي شناخت‌درمانگري در شاخص‌هاي ايمني‌شناختي و بهزيستي رواني به‌نظر مي‌رسد بتوان از اين درمان به‌عنوان مكمل دارودرماني در كمك به بيماران مبتلا به آرتريت‌روماتوئيد استفاده كرد.