اثربخشي آموزش مهارت‌هاي حل مسئله بر كيفيت زندگي كاري و رضايت شغلي كاركنان

زمينه و هدف: ضرورت‌هاي جهان كنوني موجب شده است بسياري از كشورهاي پيشرفته سازمان‌هاي خود را پيوسته بررسي، تحليل و نقد كنند و شيوه‌‌هاي نو و سازگار با ضرورت‌هاي جهان كنوني را برپا و كارآمد كنند. هدف اصلي اين تحقيق بررسي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي حل مسئله بر كيفيت زندگي كاري و رضايت شغلي كاركنان بود. روش‌بررسي: اين پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي كاركنان شركت مهندسي انرژي گستران نيمروز در سال ۱۳۹۹ تشكيل دادند. تعداد سي نفر از كاركنان شركت مذكور به‌‌روش نمونه‌گيري دردسترس و براساس معيارهاي ورود به پژوهش و خروج از آن انتخاب شدند. سپس به‌طور تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه پانزده نفر). ابزارهاي جمع‌آوري داده‌ها در مراحل پيش‌آزمون و پس‌آزمون فرم كوتاه پرسشنامهٔ رضايت شغلي (بري‌فيلد و روث، ۱۹۵۱) و مقياس كيفيت زندگي كاري (والتون، ۱۹۷۳) بود. صرفاً براي گروه آزمايش برنامهٔ آموزشي مهارت حل مسئلهٔ پنج‌مرحله‌اي (گلاور و ديكسون، ۱۹۸۴) در هشت جلسۀ نوددقيقه‌اي اجرا شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از روش‌هاي آماري تحليل كوواريانس چندمتغيري (مانكوا) و تك‌متغيري (آنكوا) از طريق نرم‌افزار SPSS نسخۀ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، پس از حذف اثر پيش‌آزمون، تفاوت معناداري بين گروه آزمايش و گروه گواه در پس‌آزمون، در نمره‌هاي متغير كيفيت زندگي كاري و خرده‌مقياس‌هاي آن (شامل پرداخت منصفانه و كافي، محيط كاري ايمن و بهداشتي، توسعهٔ قابليت‌هاي انساني، فرصت رشد و امنيت مداوم، يكپارچگي و انسجام اجتماعي، قانون‌گرايي، فضاي كلي زندگي، وابستگي اجتماعي زندگي كاري) (۰٫۰۰۱ p) و متغير رضايت شغلي (۰٫۰۰۱ p) وجود داشت. نتيجه‌گيري: براساس نتايج پژوهش حاضر، آموزش مهارت حل مسئله مي‌تواند رضايت شغلي و كيفيت زندگي كاري كاركنان را افزايش دهد.