مدل‌ سازي ارتباط بين صميميت زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و تحمل پريشاني در افراد متأهل

زمينه و هدف: چگونگي مواجه ‌شدن با تعارضات در زوجين به ويژگي‌هايي همچون تحمل پريشاني بستگي دارد و تحمل پريشاني ناشي‌ از تعارضات زناشويي تحت‌تأثير عواملي همچون طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه است. هدف پژوهش حاضر، مدل‌سازي ارتباط بين صميميت زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و تحمل پريشاني در افراد متأهل بود. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر توصيفي-تحليلي و طرح پژوهش همبستگي از نوع مدل‌سازي معادلات ساختاري بود. جامعهٔ آماري مطالعه را زنان و مردان متأهل دچار تعارض زناشويي مراجعه‌كننده به مراكز مشاورهٔ خانواده در شهر كرمان در سال ۱۳۹۸ تشكيل دادند. از بين آن‌ها ۳۸۴ نفر (۱۹۲ زن و ۱۹۲ مرد) به‌روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها شامل مقياس تحمل پريشاني (سيمونز و گاهر، (۲۰۰۵)، پرسشنامۀ صميميت زناشويي (والكر و تامپسون، ۱۹۸۳) و مقياس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليۀ يانگ (يانگ، ۱۹۹۰) بود. داده‌هاي گردآوري‌شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و مدل‌‌سازي معادلات ساختاري در نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۲۲ و AMOS نسخهٔ ۲۲ تحليل شد. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، حوزهٔ بريدگي/طرد (β=–0.32, p 0.001) و حوزهٔ بازداري مختل (۰٫۳۱-=β، ۰٫۰۰۱ p) داراي اثر منفي و معكوس و حوزهٔ ديگرمحوري (۰٫۳۱=β، ۰٫۰۰۱ p) داراي اثر مثبت و مستقيم بر صميميت زناشويي بودند. همچنين حوزهٔ عملكرد مختل (β=–0.14, p 0.001)، حوزۀ بازداري مختل (β=–0.15, p 0.001) و حوزۀ بريدگي/طرد (β=–0.21, p 0.001) داراي اثر منفي و معكوس و صميميت زناشويي (β=0.47, p 0.001) داراي اثر مثبت و مستقيم بر تحمل پريشاني بودند. شاخص‌هاي نكويي برازش از برازش مطلوب الگوي پژوهش با داده‌هاي گردآوري‌شده حمايت كردند (x^2/df=4.00, CFI=0.96, GFI=0.95, AGFI=0.93, RMSEA=0.07). نتيجه‌گيري: نتايج به‌ دست ‌آمده بيانگر نقش تعديلگر صميميت زناشويي در رابطهٔ ميان طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و تحمل پريشاني در افراد متأهل است.