الگوي ساختاري پيش ‌بيني انديشه ‌پردازي خودكشي براساس صفات پنج‌ عاملي شخصيت با واسطه‌گري احساس گناه

زمينه و هدف: خودكشي يكي از نگراني‌هاي عمدهٔ بهداشت عمومي در سراسر جهان است؛ بنابراين لزوم ارزيابي گسترده و فراگير عوامل خطر خودكشي احساس مي‌شود. هدف از پژوهش حاضر تعيين برازش الگوي ساختاري پيش‌بيني انديشه‌پردازي خودكشي براساس صفات پنج‌عاملي شخصيت با واسطه‌گري احساس گناه بود. روش‌بررسي: روش پژوهش، توصيفي از نوع الگويابي معادله‌هاي ساختاري بود. جامعهٔ آماري اين پژوهش تمام شهروندان شهر كرج به تعداد درمجموع ۱۹۷۳۴۷۰ نفر بودند كه از ميان آن‌ها به‌روش نمونه‌‌‌گيري تصادفي دومرحله‌اي و داوطلبانه ۵۵۰ نفر از مراكز تفريحي، فرهنگي و هنري انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامهٔ پنج‌عاملي نئو (كاستا و مك‌ري، ۱۹۸۹)، پرسشنامهٔ احساس گناه (كوگلر و جونز، ۱۹۹۲) و پرسشنامهٔ انديشه‌پردازي خودكشي بك (بك و همكاران، ۱۹۷۹) بود. براي تحليل داده‌ها از روش الگويابي معادله‌هاي ساختاري، نرم‌افزار AMOS و سطح معناداري ۰٫۰۵ استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد ضريب مسير كل بين روان‌رنجورخويي با انديشه‌پردازي خودكشي مثبت و معنادار بود (β=0.258, p 0.001)؛ همچنين ضريب مسير كل بين توافق‌پذيري (۰٫۰۰۳=p=- ۰٫۱۱۶ ، β) و وظيفه‌شناسي شخصيت (۰٫۰۰۱ p، ۰٫۱۸۵-=β) با انديشه‌پردازي خودكشي منفي و معنادار بود. ضريب مسير غيرمستقيم بين روان‌رنجورخويي با انديشه‌پردازي خودكشي مثبت و معنادار بود (۰٫۰۴۹=p= ۰٫۰۴۰ ، β) و ضريب مسير غيرمستقيم بين برون‌گرايي و انديشه‌پردازي خودكشي منفي و معنادار بود (۰٫۰۳۲=p=- ۰٫۰۵۷ ، β)؛ همچنين همهٔ شاخص‌هاي برازندگي از برازش مطلوب الگو با داده‌هاي گردآوري‌شده حمايت كردند (χ^2/df=9.98, CFI=0.982, GFI=0.995, AGFI=0.965, RMSEA=0.044). نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد، احساس گناه روابط بين روان‌رنجورخويي و برون‌گرايي را با انديشه‌پردازي خودكشي واسطه‌گري مي‌كند.