اثربخشي تلفيق طرحواره ‌درماني، درمان مبتني‌ بر شفقت و رفتاردرماني ديالكتيكي بر اميد به زندگي زنان مراجعه ‌كننده به اورژانس اجتماعي شهرستان‌هاي تنكابن و رامسر

زمينه و هدف: اميد يكي از پايه هاي اصولي توازن و قدرت رواني است كه مشخص كننده دستاوردهاي زندگي است. با توجه به اهميت سلامت به‌ويژه سلامت روان در زنان، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي تلفيق طرحواره‌درماني، درمان مبتني‌بر شفقت و رفتاردرماني ديالكتيكي بر اميد به زندگي زنان مراجعه‌كننده به اورژانس اجتماعي شهرستان‌هاي تنكابن و رامسر انجام گرفت. روش‌بررسي: روش پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري  پژوهش را تمامي زناني تشكيل دادند كه به اورژانس اجتماعي تنكابن و رامسر در بهار و تابستان ۱۳۹۶ مراجعه كردند. از بين صدنفري كه به پرسشنامه‌ٔ اميد به زندگي (اسنايدر و همكاران، ۱۹۹۱) پاسخ دادند، شصت نفر به‌‌صورت هدف‌مند انتخاب‌ شدند. از بين آن‌ها، تعداد سي نفر به‌طور تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه (پانزده نفر در هر گروه) قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌ٔ اميد به زندگي (اسنايدر و همكاران، ۱۹۹۱) استفاده شد. براي گروه آزمايش مداخله در دوازده جلسهٔ نود دقيقه‌اي به‌صورت هفتگي اجرا شد؛ اما گروه گواه مداخله‌اي دريافت نكرد. جلسات درماني فراتشخيصي تركيبي از درمان مبتني‌بر شفقت، طرحواره‌درماني و رفتاردرماني ديالكتيكي بود داده‌ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ تجزيه‌‌ و تحليل شدند. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، درمان فراتشخيصي در افزايش اميد عاملي (۰٫۰۰۱ p)، اميد راهبردي (۰٫۰۰۱ p) و نمرهٔ كل اميد به زندگي (۰٫۰۰۱ p) مؤثر بود. ضريب تأثير اميد عاملي، اميد راهبردي و اميد به زندگي به‌ترتيب ۰٫۳۲، ۰٫۳۵ و ۰٫۸۴ به ‌دست آمد. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، تلفيق طرحواره‌درماني، درمان مبتني‌بر شفقت و رفتاردرماني ديالكتيكي باعث بهبود اميد به زندگي در زنان مي‌شود.