اثربخشي واقعيت ‌درماني مبتني ‌بر نظريهٔ انتخاب بر كيفيت زندگي و اضطراب در ترك‌‌ كنندگان مواد مخدر با متادون در شهر اهواز

زمينه و هدف: سوء‌ مصرف و وابستگي به مواد يكي از مشكلات زيستي‌رواني و اجتماعي است كه امروزه به‌عنوان مشكلي جهاني شناخته مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف تأثير واقعيت‌ درماني مبتني ‌بر انتخاب بر اضطراب و كيفيت زندگي افراد وابسته به مواد مراجعه‌كننده به مراكز درماني ترك اعتياد انجام شد. روش‌بررسي: پژوهش حاضر، طرحي نيمه‌آزمايشي به‌روش پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي معتادان در حال ترك با متادون تشكيل دادند كه در سال ۱۳۹۹ به مراكز ترك اعتياد وابسته به بهزيستي در شهر اهواز مراجعه كردند. از ميان اين مراكز به‌صورت هدفمند يك مركز در نظر گرفته شد و چهل نفر به‌طور تصادفي انتخاب شدند. سپس در دو گروه بيست‌نفري آزمايش و گواه قرار گرفتند. به‌منظور گردآوري داده‌ها از پرسشنامهٔ چهارسامانه‌اي اضطراب (FSAQ) و پرسشنامهٔ كيفيت زندگي (WHOQOL) استفاده شد. همچنين گروه آزمايش دوازده جلسه واقعيت‌ درماني مبتني‌ بر نظريهٔ انتخاب دريافت كرد. يافته‌ها: براساس نتايج به‌دست‌آمده تفاوت معناداري بين ميزان اضطراب و كيفيت زندگي در نمرات پس‌آزمون مشاهده شد (۰٫۰۰۱≥p). به‌منظور بررسي تفاوت گروه‌ها، براي هر متغير اضطراب و كيفيت زندگي آزمون تحليل كوواريانس يك‌راهه، به‌كار رفت. براساس اطلاعات حاصل تفاوت بين گروه‌ها در تمامي متغير‌ها معنادار بود (۰٫۰۰۱≥p). نتيجه‌گيري: مطابق نتايج مطالعهٔ حاضر مي‌توان از روش واقعيت‌درماني مبتني‌بر نظريهٔ انتخاب براي كاهش اضطراب و افزايش كيفيت زندگي افراد سوء‌ مصرف ‌كننده استفاده كرد.