تعيين اثربخشي آموزش همدلي بر سرسختي روان ‌شناختي و بخشش نوجوانان ناسازگار

زمينه و هدف: يكي از مهم‌ترين اركان رشد و توسعهٔ زندگي فردي و اجتماعي سازگاري با شرايط محيطي است؛ لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش همدلي بر سرسختي روان‌شناختي و بخشش نوجوانان ناسازگار شهر بهارستان انجام شد. روش‌بررسي: مطالعهٔ حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون‌-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري تمامي دانش‌آموزان دختر دورهٔ اول متوسطهٔ شهر بهارستان در سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ بودند. از بين آن‌ها ۳۰ نفر به‌صورت تصادفي انتخاب شدند و در دو گروه ۱۵نفري آزمايش و گواه قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامۀ سرسختي روان‌شناختي (كيامرثي و همكاران، ۱۳۷۷) و پرسشنامۀ بخشش (تامپسون و همكاران، ۲۰۰۵) استفاده شد. گروه‌ آزمايش در هشت جلسهٔ ۶۰دقيقه‌اي به‏صورت هفته‏اي دو جلسۀ آموزشي و به‏طور كلي در يك ماه، آموزش همدلي را براساس برنامهٔ آموزشي جان‌بزرگي و همكاران (۱۳۸۷) دريافت كرد؛ درحالي‌كه گروه گواه هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكرد. نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ و آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره براي تحليل داده‌ها به‌كار رفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۱ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيره نشان داد، آموزش همدلي بر سرسختي روان‏شناختي و ابعاد آن (مبارزه‌جويي، تعهد، كنترل) (۰٫۰۰۱ p) و بر بخشش و ابعاد آن (گذشت از خود، ديگران، گذشت از شرايط) (۰٫۰۰۱ p) در نوجوانان ناسازگار اثربخش بود. همچنين، مقدار ضريب اتا نشان داد، تأثير آموزش همدلي بر سرسختي روان‌شناختي به ميزان ۰٫۵۷۸ و بر بخشش به ميزان ۰٫۵۴۲ بود. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه آموزش همدلي مؤثر است و موجب افزايش سرسختي روان‌شناختي و بخشش نوجوانان ناسازگار مي‌شود.