ارائهٔ مدل فرسودگي تحصيلي براساس كيفيت زندگي دانشگاهي، تاب‌آوري تحصيلي و اميد به اشتغال در دانشجويان مضطرب

زمينه و هدف: اضطراب مي‌تواند نقش مؤثري در ايجاد و افزايش ناتواني در تحقق اهداف داشته باشد و دانشجويان مضطرب دچار افت تحصيلي يا حتي فرسودگي تحصيلي مي‌شوند؛ درنتيجه، هدف اين پژوهش ارائهٔ مدل فرسودگي تحصيلي براساس كيفيت زندگي دانشگاهي، تاب‌آوري تحصيلي و اميد به اشتغال در دانشجويان مضطرب بود. روش‌بررسي: مطالعهٔ حاضر مقطعي از نوع همبستگي بود. جامعهٔ پژوهش را تمامي دانشجويان مضطرب دانشگاه آزاد اسلامي واحد اهواز در سال تحصيلي ۹۹-۱۳۹۸ تشكيل دادند. از ميان آن‌ها سيصد دانشجو با روش نمونه‌گيري دردسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي گردآوري داده‌ها شامل پرسش‌نامه‌هاي فرسودگي تحصيلي (بريسو و همكاران، ۲۰۰۷)، كيفيت زندگي دانشگاهي (سيرجي و همكاران، ۲۰۱۰)، تاب‌آوري تحصيلي (مارتين و مارش، ۲۰۰۸)، اميد به اشتغال (قريشي ‌راد، ۱۳۸۷) و اضطراب (بك و همكاران، ۱۹۸۸) بود. داده‌ها با روش تحليل مسير در نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۲۱ و LISREL نسخهٔ ۸٫۸ در سطح معنا‌داري كوچك‌تر از ۰٫۰۵ تحليل شدند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد، كيفيت زندگي دانشگاهي (Beta=0.41, p 0.001) و تاب‌آوري تحصيلي (Beta=0.34, p 0.001) بر اميد به اشتغال اثر مثبت، كيفيت زندگي دانشگاهي (Beta=-0.32, p 0.001)، تاب‌آوري تحصيلي (Beta=-0.45, p 0.001) و اميد به اشتغال (Beta=-0.36, p 0.001) بر فرسودگي تحصيلي اثر منفي و كيفيت زندگي دانشگاهي (Beta=-0.12, p 0.001) و تاب‌آوري تحصيلي (Beta=-0.12, p 0.001) با ميانجي اميد به اشتغال بر فرسودگي تحصيلي اثر منفي دارند. براساس شاخص ريشهٔ ميانگين مربعات خطاي برآورد (۰٫۰۲=RMSEA) مدل فرسودگي تحصيلي براساس كيفيت زندگي دانشگاهي، تاب‌آوري تحصيلي و اميد به اشتغال در دانشجويان مضطرب داراي برازش مناسبي بود. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان گفت، براي كاهش فرسودگي تحصيلي دانشجويان مضطرب طراحي برنامه‌هايي براي بهبود كيفيت زندگي دانشگاهي، تاب‌آوري تحصيلي و اميد به اشتغال ضروري است.