تعيين اندازهٔ اثر خوش ‌بيني و جهت ‌گيري مذهبي بر تعارضات زناشويي

زمينه و هدف: از مشكلات شايع در روابط زوجين، تعارض‌هاي زناشويي است كه به‌دليل اثرات مخرب آن مدنظر مشاوران و درمانگران خانواده قرار گرفته است؛ بنابراين هدف مطالعهٔ حاضر تعيين اندازهٔ اثر خوش‌بيني و جهت‌گيري مذهبي بر تعارضات زناشويي بود. روش‌بررسي: پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگي بود. جامعهٔ آماري را تمامي زوج‌هاي مراجعه‌كننده به كلينيك بهار انديشهٔ شهر مشهد در پاييز سال ۱۳۹۸ تشكيل دادند. تعداد صد نفر واجد شرايط كه مايل به شركت در پژوهش بودند، به‌روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. به‌منظور گردآوري داده‌ها، آزمون جهت‌گيري زندگي (شي‌ير و كارور، ۱۹۸۵) براي اندازه‌گيري متغير خوش‌بيني، مقياس جهت‌گيري مذهبي (آلپورت و راس، ۱۹۶۷) و پرسش‌نامۀ تعارضات زناشويي (ثنايي ذاكر، ۱۳۸۷) به‌كار رفت. تحليل داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون خطي چندگانه به‌كمك نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۴ در سطح معنا‌داري ۰٫۰۵=α صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد، همبستگي بين جهت‌گيري مذهبي بيروني با تعارضات زناشويي (p 0.001, r=0.538) مثبت و همبستگي بين جهت‌گيري مذهبي دروني (p 0.001, r=-0.544) و خوش‌بيني (p 0.001, r= -0.354) با تعارضات زناشويي، منفي بود. همچنين نتايج رگرسيون چندگانه مشخص كرد، جهت‌گيري مذهبي بيروني (β=0.309, p=0.004) به‌شكل مثبت و جهت‌گيري مذهبي دروني (β= -0.281, p=0.011) و خوش‌بيني (β= - 0.193, p=0.024) به‌شكل منفي توانايي پيش‌بيني تعارضات زناشويي را داشتند. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه خوش‌بيني و جهت‌گيري مذهبي، توانايي پيش‌بيني تعارضات زناشويي را دارند؛ بنابراين لزوم توجه به متغيرهايي همچون خوش‌بيني و جهت‌گيري مذهبي در تعارضات زناشويي زوجين بيش از پيش احساس مي‌شود.