اثربخشي برنامهٔ آموزش كاركردهاي اجرايي ازطريق فعاليت بدني بر بازداري پاسخ در كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي

زمينه و هدف: يكي از مشكلات اساسي كودكان با اختلال هماهنگي رشدي كه مانع يادگيري آن‌ها در سال‌هاي اوليهٔ تحصيل مي‌شود، نقص در كاركردهاي اجرايي است. هدف از انجام اين پژوهش، تعيين اثربخشي برنامهٔ آموزش كاركرد اجرايي ازطريق فعاليت‌ بدني بر بازداري پاسخ، در كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي بود. روش‌بررسي: روش مطالعهٔ حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي كودكان ۹تا۱۲سالهٔ مبتلا به اختلال هماهنگي رشدي شهر كرمانشاه تشكيل دادند. به‌صورت دردسترس بيست كودك مبتلا به اختلال هماهنگ رشدي انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در گروه گواه و گروه آزمايش گمارده شدند (هر گروه ده نفر). ابزارهاي پژوهش، مقياس هوش وكسلر براي كودكان-ويرايش پنجم (وكسلر، ۲۰۱۴)، پرسشنامهٔ‌ اختلال هماهنگي رشدي (ويلسون و همكاران، ۲۰۰۹)، آزمون ارزيابي حركات جنبشي كودكان (هندرسون و همكاران، ۲۰۰۷) و آزمون استروپ (استروپ، ۱۹۳۵) بود. برنامهٔ كاركردهاي اجرايي مبتني‌بر تمرينات حركتي طي دوازده هفتۀ متوالي و دو بار در هفته به‌مدت هفتاد دقيقه برگزار شد. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تي مستقل و روش آماري تحليل‌ كوواريانس تك‌متغيره در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۳ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، پس از حذف اثر پيش‌آزمون، تفاوت معنا‎داري بين ميانگين نمرات پس‌آزمون گروه آزمايش و گروه گواه مشاهده شد (۰٫۰۰۱≥p). باتوجه به مجذور اتا، ۹۴‌درصد از تغييرات نمرات بازداري پاسخ ناشي‌از تأثير تمرينات بود. نتيجه‌گيري: دوازده هفته تمرينات كاركردهاي اجرايي ازطريق فعاليت ‌بدني باعث بهبود بازداري پاسخ كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي مي‌شود؛ بنابراين پيشنهاد مي‌شود، كودكان داراي اختلال هماهنگي رشدي در برنامه‌هاي ورزشي مبتني‌بر آموزش كاركردهاي اجرايي و داراي بار توجهي زياد، شركت كنند.